
آنچه من از این “کلمات” گهربار! درک می کنم آنست که هر حکومتی، هژمونی یک طبقه اجتماعی بر دیگر طبقات است، و مواقعی نیز هست که به حکم ضرورت یا بحران، برای اعمال این سلطه، ناگریز از توسل به قوّه قهریه و سرکوب است. اما کاربرد زور و خشونت و ایجاد جوّ خفقان، در برابر هر اعتراض صنفی و مدنی، بجای ارضاء یا تخفیف و پاسخگویی به مطالبات مطرح، نتیجه ای جز کاهش مشروعیت و مقبولیت آن رژیم نخواهد داشت…















