بحران آلودگی هوا در آمریکا؛ خاک‌های تورب کانادا عامل دود خفه‌کننده در ایالت‌های شرقی و میانی

آتش‌سوزی‌های گسترده و بی‌سابقه در جنگل‌های کانادا بار دیگر بحران شدیدی را برای سلامت شهروندان آمریکایی رقم زده و کیفیت هوای مناطق وسیعی از ایالت‌های غرب میانه و شمال شرقی این کشور را به سطحی فوق‌العاده خطرناک رسانده است. بر اساس گزارش‌های رسمی، شرایط «خطرناک» کیفیت هوا مناطقی از کلمبوس در اوهایو تا دریاچه سوپریور را در بر گرفته و غلظت آلاینده‌ها در مسیر کلیولند تا واشنگتن دی‌سی نیز در وضعیت «بسیار ناسالم» قرار دارد. در حال حاضر نزدیک به ۹۰۰ آتش‌سوزی فعال در سراسر کانادا گزارش شده است که دود غلیظ ناشی از آن‌ها آسمان بخش‌های وسیعی از آمریکای شمالی را تیره و تار کرده است.

کارشناسان محیط زیست علت اصلی حجم عظیم و بی‌سابقه دود را نوع سوختن این جنگل‌ها می‌دانند. به گفته مارک کاکرین، استاد مرکز علوم محیط زیست دانشگاه مریلند، این آتش‌سوزی‌ها به جای شعله‌ور شدن، به صورت کندسوزی (مانند ته سیگار روشن) عمل می‌کنند که احتراقی ناقص و بسیار دودزا است. عامل کلیدی این وضعیت، سوختن «خاک تورب» (پیت) در جنگل‌های شمالی (تایگا) است؛ ماده‌ای آلی که طی هزاران سال شکل گرفته و به دلیل عمق و ساختار خود، مهار و خاموش کردن آن بسیار دشوار است و تا مدت‌ها به تولید دود ادامه می‌دهد.

در واکنش به این بحران فرامرزی، لی زلدین، رئیس سازمان حفاظت از محیط زیست ایالات متحده (EPA)، با ابراز نگرانی شدید از پیامدهای بهداشتی این آلودگی، اعلام کرد که این سازمان به طور مستمر کیفیت هوا را پایش کرده و با دولت کانادا و شرکای بومی در ارتباط نزدیک است. وی تأکید کرد که واشنگتن از مقامات ارشد اوتاوا خواسته است تا تمام توان خود را برای مهار هرچه سریع‌تر این آتش‌سوزی‌ها به کار گیرند. با این حال، کارشناسان معتقدند حل کامل این مشکل نیازمند زمان و بالا آمدن سطح آب‌های زیرزمینی برای خاموش شدن طبیعی این لایه‌های زیرین خاک است.

این آتش‌سوزی‌های ویرانگر علاوه بر ایجاد بحران زیست‌محیطی در آمریکا، خسارات فاجعه‌باری را نیز در داخل خاک کانادا بر جای گذاشته است. گزارش‌ها حاکی از آن است که بخش‌های وسیعی از شمال غربی انتاریو در آتش می‌سوزد و جامعه بومی «نامایگویساگگون» (Collins) به طور کامل نابود شده و با خاک یکسان شده است. به دلیل نبود راه‌های ارتباطی جاده‌ای در این منطقه دورافتاده، ساکنان محلی مجبور شدند برای نجات جان خود با قایق و از مسیرهای آبی ناهموار از منطقه فرار کنند که این امر ابعاد انسانی این بحران زیست‌محیطی را بیش از پیش نمایان می‌سازد.