پیام جوان:
پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، روز سهشنبه ۳۱ شهریور از ایجاد سازوکار جدیدی با عنوان «ارزیابی مشترک رزمندگان» خبر داد که قرار است توانایی افسران ارشد برای جنگیدن، سازگاری با شرایط متغیر، و پیروزی در میدان نبرد را پیش از ارتقا به درجه ژنرالی یا دریاسالاری ارزیابی کند.
آقای هگست گفت اجرای این برنامه از امسال برای افسران واجد شرایط درجه «او-۶» — سرهنگها در نیروهای زمینی و هوایی و تفنگداران دریایی، و ناخداها در نیروی دریایی — که برای ارتقا به درجه یکستاره بررسی میشوند آغاز خواهد شد. او گفت این ارزیابی نامزدها را بر اساس «توانایی آنها برای جنگیدن، سازگاری و پیروزی» طبقهبندی خواهد کرد.
وزیر جنگ آمریکا گفت: «پیروزی به فرماندهانی بستگی دارد که نیروها را هدایت میکنند. آمریکا به رزمندگانی نیاز دارد که بتوانند بر میدان نبرد آشفته مسلط شوند.»
آقای هگست این طرح را با شیوه جورج مارشال، رئیس ستاد ارتش آمریکا در جنگ جهانی دوم، مقایسه کرد. به گفته او، مارشال پیش از ورود آمریکا به جنگ جهانی دوم از رزمایشهای گسترده لوئیزیانا و نیروی دریایی از «مسائل ناوگان» برای آزمایش فرماندهان در شرایط واقعگرایانه استفاده کردند؛ فرایندی که به ظهور فرماندهانی چون دوایت آیزنهاور، چستر نیمیتز، و عمر بردلی کمک کرد.
او گفت: «ارزیابی مشترک رزمندگان این استاندارد را به نبرد چندحوزهای مدرن میآورد.» به گفته هگست، سناریوی ارزیابی تنها «تصمیمهای عملیاتی تحت فشار» را میسنجد، و به همین دلیل یک «برابرساز عینی» خواهد بود.
آقای هگست گفت یک سال پیش استوارت شلر و تیم او را مامور کرده «چندین نسل فرضیات درباره ارتقا» را به چالش بکشند، و اکنون این اصلاحات آماده اجرا است.
وزیر جنگ آمریکا افزود: «در سال ۱۹۴۱، ژنرال مارشال به دنبال کسانی نبود که اجماع ایجاد کنند؛ او به دنبال رزمندگان بود.» او تاکید کرد نیروهای آمریکایی شایسته فرماندهانی هستند که بر اساس «شایستگی اثباتشده، نه مدارک روی کاغذ» انتخاب شوند.
این برنامه ادامه سیاستی است که آقای هگست در اردیبهشت اعلام کرد، و بر اساس آن «توانایی نبرد مشترک» باید به یکی از معیارهای ارزیابی افسران و درجهداران برای ارتقا تبدیل شود. وزارت جنگ در آن زمان گفته بود هدف این برنامه ایجاد معیارهای عینی و مبتنی بر داده برای سنجش توانایی رزمی است.
