پیام جوان: بسیاری از سرمایهگذارانی که در جریان رونق بازار طلا اقدام به خرید این فلز گرانبها کردهاند، ممکن است پس از فروش داراییهای خود با یک قانون مالیاتی غیرمنتظره روبرو شوند. بر اساس قوانین اداره خدمات درآمد داخلی آمریکا (IRS)، طلا فیزیکی و حتی صندوقهای قابل معامله در بورس (ETF) با پشتوانه طلا، در دسته «اقلام کلکسیونی» (مانند آثار هنری و عتیقهجات) طبقهبندی میشوند. این طبقهبندی متفاوت، تأثیر چشمگیری بر میزان مالیات پرداختی در زمان فروش دارد و اغلب سرمایهگذاران زمانی متوجه این موضوع میشوند که دیگر کار از کار گذشته است.
سود حاصل از سرمایهگذاری بلندمدت در طلا و صندوقهای ETF با پشتوانه طلا، بر اساس نرخ مالیات بر درآمد معمولی افراد محاسبه میشود، اما سقف آن حداکثر ۲۸ درصد تعیین شده است. این بدان معناست که رقم ۲۸ درصد یک نرخ ثابت نیست، بلکه یک سقف مالیاتی است؛ بنابراین، اگر سرمایهگذاری در طبقه مالیاتی ۱۲ درصدی قرار داشته باشد، همان ۱۲ درصد را پرداخت میکند. با این حال، اگر طلا به مدت یک سال یا کمتر نگهداری شود، سود حاصل از آن به عنوان سود کوتاهمدت تلقی شده و بدون هیچ سقفی، مشمول نرخهای عادی مالیات بر درآمد خواهد شد.
یکی از نکات غافلگیرکننده برای سرمایهگذاران این است که صندوقهای ETF طلا که شمشهای فیزیکی را در خزانه نگهداری میکنند، از نظر ساختاری به عنوان تراستهای واگذارنده شناخته میشوند و به همین دلیل، سازمان امور مالیاتی سود آنها را مانند طلای فیزیکی مشمول مالیات کلکسیونی میکند. در مقابل، سهام شرکتهای استخراج طلا مانند سهام عادی سایر شرکتها مشمول مالیات میشوند و نرخهای پایینتری (۱۵ یا ۲۰ درصد) برای سود بلندمدت آنها اعمال میگردد. همچنین طلای موجود در حسابهای بازنشستگی سنتی مانند IRA در زمان برداشت به عنوان درآمد عادی مشمول مالیات میشود.
محاسبه مالیات بر اساس میزان سود خالص صورت میگیرد، نه کل مبلغ فروش، و این سود به «بهای تمامشده اولیه» (Cost Basis) بستگی دارد. بهای تمامشده شامل قیمت خرید طلا به همراه کارمزدها و هزینههای جانبی پرداختشده به فروشنده است. چالش بزرگ زمانی رخ میدهد که سرمایهگذاران طلا را سالها پیش با پول نقد خریده باشند و مدرکی برای اثبات آن نداشته باشند؛ در این حالت، اداره مالیات ممکن است بهای اولیه را صفر فرض کرده و بر کل مبلغ فروش مالیات وضع کند. از این رو، نگهداری فاکتورها، رسیدهای پرداخت و صورتحسابهای بانکی پیش از اقدام به فروش بسیار حیاتی است.
تفاوت قوانین مالیاتی میان «طلای ارثرسیده» و «طلای هدیهدادهشده» یکی دیگر از موضوعات پیچیدهای است که سرمایهگذاران باید به آن توجه کنند. در خصوص طلای ارثرسیده، بهای تمامشده بر اساس ارزش بازار در تاریخ فوت متوفی بهروزرسانی میشود که این امر میزان مالیات را به شدت کاهش میدهد. اما طلای هدیهدادهشده یک تله مالیاتی به شمار میرود؛ چرا که بهای تمامشده اولیه اهداکننده به گیرنده منتقل میشود و در نتیجه، گیرنده هدیه هنگام فروش باید مالیات تمام سالهای افزایش ارزش طلا را پرداخت کند.
در نهایت، سرمایهگذاران باید بدانند که زمانبندی فروش طلا کاملاً در کنترل خودشان است و این موضوع میتواند مزیتهای استراتژیک زیادی به همراه داشته باشد. افراد میتوانند فروش خود را به سالهایی با درآمد پایینتر موکول کنند، یک تراکنش بزرگ را در دو سال مالیاتی مجزا تقسیم نمایند یا پیش از هر اقدامی، مدارک خرید خود را تکمیل کنند. آگاهی از قوانین مالیاتی مربوط به اقلام کلکسیونی پیش از امضای هرگونه قرارداد فروش، کلید اصلی حفظ بخش عمدهای از سود حاصل از این سرمایهگذاری ارزشمند است.
