نویسنده: پریدخت کوهپیمان
در ﺟﻮاﺑﻢ ﮔﻔﺖ ﻣﺎدر ﺟﻮن ﭘﺪرت وﻋﺪه ﻫﻔﺘﻪ آﯾﻨﺪه را ﺑﻪ آﻧﻬﺎ داد ﮐﻪ ﺑﺮای ﻣﺮاﺳﻢ ﻧﺎﻣﺰدی ﻋﻘﺪ ﻣﯿﺎن ﭼﻮن آﻧﻬ ﺎﻫﻢ وﻗﺖ ﺧﻮاﺳﺘﻦ. ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺳﺨﻦ دﻧﯿﺎ ﺑﺪور ﺳﺮم ﭼﺮﺧﯿﺪ ﺳﺨﺖ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎدم. وﻗﺘﯽ ﭼﺸﻢ رو ﺑﺎز ﮐﺮدم ﭘﺪر و ﺑﺮادر و ﻣﺎدرم ﺑﺎﻻی ﺳﺮم ﺑﻮدن و ﻟﺒﺎﺳﻢ از آﺑﯽ ﮐﻪ ﺑﺮوﯾﻢ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮدن ﺧﯿﺲ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺻﺪای ﭘﺪر را ﺷﻨﯿﺪم ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻔﺖ ﻃﻔﻠﮏ از ﺗﺮس ﻫﻤﺴﺮ داری، ﺣﺎﻟﺶ ﺑﻬﻢ ﺧﻮرده! ﻧﺘﺮس ﻋﺰﯾﺰم ﻣﺎدرت ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺗﻮﭘﺎﻧﺰده ﺳﺎل داﺷﺖ، ازدواج وﻗﺖ ﻣﻌﯿﻨﯽ داره اﮔﺮ وﻗﺘﺶ ﮔﺬﺷﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﯿﻦ ﻣﻨﺰل ﭘﺪر ﻣﯽﺷﻮد. ﺑﻨﺎﺑﺮ ﻓﺮﻣﺎﯾﺸﺎت ﻣﺎدر ﺷﻮﻫﺮ ﻣﻦ ﺑﯿﭽﺎره دﻗﯿﻘﺎ ﻋﯿﻦ ﯾﮏ ﮐﻠﻔﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺒﻞ از او و ﭘﺴﺮش ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮم ﺑﻮد ﺑﯿﺪار ﻣﯿﺸﺪم و ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ را آﻣﺎده ﻣﯿﮑﺮدم. آﻧﻬﺎ ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺮ وﻗﺖ از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﻣﯿﺸﺪن و آﻧﭽﻪ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻧﻬﺎر ﻇﻬﺮ آن روز را ﻫﻢ آﻣﺎده ﻣﯿﮑﺮدم ﺑﻘﯿﻪ ﮐﺎر ﺧﻮﻧﻪ ﻫﻢﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮم و ﻣﻌﯿﻦ ﺑﻮد ﯾﮏ ﺳﺎﻟﯽ از ازدواﺟﻢ ﻣﯿﮕﺬﺷﺖ و ﺷﻮﻫﺮم ﻫﻤﭽﻨﺎن در ﺧﺎﻧﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﻣﯽﮐﺮد وﻟﯽ ﮔﻮﯾﯽ ﻣﺎدرش ﺑﺮای اﻧﺠﺎم ﮐﺎرﻫﺎﯾﯽ از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون ﻣﯿﺮﻓﺖ و ﺑﺎ دﺳﺖ ﭘﺮ ﺑﺮ ﻣﯿﮕﺸﺖ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﯾﮏ روز ﻣن هم از اﯾﻦ ﺣﺎل و روز ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪم و ﺑﻪ ﺧﻮدم اﯾﻦ ﺟﺮأت را دادم ﮐﻪ ﺑﭙﺮﺳﻢ ﻫﻨﻮز ﻣﺮﺧﺼﯽ ﭘﺴﺮت ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺪه و او در ﺟﻮاب ﮔﻔﺖ ﺗﻮ ﮐﺎری ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎرﻫﺎ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎش ﻫﻤﯿﻦ ﻗﺪر ﮐﻪ از ﻓﻘﺮ ﺧﻮﻧﻪ ﭘﺪر ﻧﺠﺎت ﭘﯿﺪا ﮐﺮدی داری اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻮن ﻣﻔﺖ ﻣﯿﺨﻮری راﺿﯽ ﺑﺎش و من هم ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﺳﮑﻮت اﺧﺘﯿﺎر ﮐﺮدم ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﯾﮏ روز ﺿﻤﻦ اﻧﺠﺎم ﮐﺎرﻫﺎی ﺧﻮﻧﻪ ﺣﺎﻟﻢ ﺑﺪ ﺷﺪ ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻮد ﻫﺮ روز ﺻﺒﺢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻌﺪ از ﺑﯿﺪار ﺷﺪن ﺑﺪﻟﯿﻞ ﺷﺪت ﺗﻬﻮع اﺳﺘﻔﺮاغ ﻣﯿﮑﺮدم و ﭘﯿﺶ ﺧﻮدم ﺗﺼﻮر ﮐﺮدم ﯾﺎ ﺳﺮدﯾﻢ ﺷﺪه و ﺑﺎ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ اﯾﻨﮑﻪ ﻏﺬاﻫﺎی آﻧﻬﺎ را ﮐﻪ دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ ﻣﻦ دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﮐﻤﯽ ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ ﺿﻌﻒ ﻧﮑﻨﻢ ﻣﯿﺨﻮردم اﯾﻦ ﺣﺎل را ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ام ﻋﺎﻗﺒﺖ دردم را ﭘﯿﺶ ﻣﺎدرم ﺑﺮدمﮐﻪ او ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺧﺒﺮ ﺑﺪی ﺑﻬﻢ داد و ﮔﻔﺖ ﻧﻪ ﻋﺰﯾﺰم ﺗﻮ ﺑﯿﻤﺎر ﻧﯿﺴﺘﯽ داری ﻣﺎدر ﻣﯿﺸﯽ.
ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺧﺒﺮ دردم ﺻﺪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺪ ﭼﻮن اﻣﯿﺪ داﺷﺘﻢ ﺑﺸﻪ از دﺳﺖ آﻧﻬﺎ ﺑﺪﻟﯿﻞ ﻧﺎزاﯾﯽ ﻧﺠﺎت ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ وﻟﯽ ﻧﺸﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﻫﻢ ﺑﺨﺖ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﺒﻮد. وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻮﻫﺮ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﻣﺎدرم ﺧﺒﺮ را ﺑﻪ ﻣﺎدر ﺷﻮﻫﺮ و ﻫﻤﺴﺮم داده ﺑﻮد. ﺧﻮب اون روز اﺳﺘﻘﺒﺎل ﺧﻮﺑﯽ از ﻣﻦ ﮐﺮدن اﻣﺎ ﻣﻦ دﻧﯿﺎی ﺧﺮاب ﺷﺪه ﺧﻮد را وﯾﺮاﻧﻪ ﺗﺮ ﻣﯽ دﯾﺪم ﭼﺮا ﮐﻪ واﻗﻌﺎ ﺗﻮان ﻧﮕﻬﺪاری ﺑﭽﻪ را ﻧﺪاﺷﺘﻢ اﻣﺎ ﭼﻪ ﻣﯽﺷﺪ ﮐﺮد ﭘﺲ از ﻃﯽ ﻣﺪت ﺑﺎرداری دﺧﺘﺮی ﭘﺎ ﺑﻪ ﻋﺮﺻﻪ وﺟﻮد ﮔﺬاﺷﺖ ﮐﻪ درد دﻟﻢ را ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﺮد ﭼﺮا ﮐﻪ او ﺑﺎ داﺷﺘﻦ ﭘﺪری اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﺎدر اﺳﺖ، ﻓﺮدا روزی ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﻣﺎﯾﺤﺘﺎﺟﺶ را ﺑﺮ آورده ﮐﻨﻢ. ﻫﻤﺴﺮ ﻣﻦ در ﺳﻦ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﻫﻨﻮز ﺷﻐﻠﯽ ﻧﺪاﺷﺖ و درآﻣﺪ او ﺑﺎ داﺷﺘﻦ زن و ﻓﺮزﻧﺪ، ﻣﺎدرش ﺑﻮد ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﭘﺲ از ﭼﻨﺪ ﺳﺎل زﻧﺪﮔﯽ ﺳﺨﺖ و ﻃﺎﻗﺖﻓﺮﺳﺎ ﻣﺎدرش ﻫﻢ از ﭘﺎ اﻓﺘﺎد و ﺑﺎ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﯾﮏﺑﯿﻤﺎری ﺳﺨﺖ دﻧﯿﺎ را وداع ﮔﻔﺖ. از او ﺧﺎﻃﺮات ﺑﺪی در ذﻫﻨﻢ ﻣﺎﻧﺪ وﻟﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﮐﺮدم ﺣﺎﻻ ﻣﻦ ﺧﻮد ﻣﺎدر ﺑﻮدم ﭘﺲ از ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ از ﻣﺮگ ﻣﺎدرﺷﻮﻫﺮ ﮔﺬﺷﺖ ﻣﻦ دوﺑﺎره ﺑﺎردار ﺷﺪم و اﯾﻦ ﺑﺎر ﺧﺪاوﻧﺪ ﭘﺴﺮی ﺑﻪ ﻣﺎ داد ﮐﻪ ﺑﺎز ﻫﻢ ﯾﮑﯽ ﺑﺪردﻫﺎﯾﻢ اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪ. ﻫﻤﺴﺮم ﻫﯿﭽﮑﺎری ﺑﻠﺪ ﻧﺒﻮد ﻧﺎن آور ﺧﺎﻧﻮاده ﮐﻪ در واﻗﻊ ﻣﺎدرش. ﺑﻮد از دﻧﯿﺎ رﻓﺖ و او در اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺴﯿﺎر ﻧﺎﺗﻮان ﻓﺮﺳﻮده ﺷﺪ ﻣﻦ و اﯾﻦ دو ﮐﻮدکﺑﯿﮕﻨﺎه روزﻫﺎ ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ ﻣﯿﮑﺸﯿﺪﯾﻢ و رﻧﺞ ﻣﯿﺒﺮدﯾﻢ اﻣﺎ او ﺑﯽ ﺧﯿﺎل ﺑﻮد و ﻣﻦ ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﺑﺮای رﻓﻊ ﮐﻤﺒﻮدﻫﺎی ﺧﻮدم و ﻓﺮزﻧﺪاﻧﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮادر و ﺧﻮاﻫﺮ ﻣﯿﺮﻓﺘﯿﻢ ﭼﻮن ﭘﺪر و ﻣﺎدر من هم دﯾﮕﺮ از دﻧﯿﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدن. اﻣﺎ ﺣﯽ ﻫﺎت از ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﭘﺮ از رﻧﺞ ﻣﻦ و ﻓﺮزﻧﺪاﻧﻢ ﺷﺮوع ﺷﺪ و او در ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻮدش ﻫﯿﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﺎری ﻧﺪاﺷﺖ ﺣﺘﯽ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ بچه ها را ﻫﻢ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﻧﺎﺗﻮان ﻣﻦ ﺳﭙﺮده ﺑﻮد. از او ﻓﻘﻂ ﺑﺮای بچه ها ﺧﺎﻃﺮه ﯾﮏ ﭘﺪر ﮐﻪ اﺻﻼ ﺑﻮدﻧﺶ ﻫﯿﭻ ﺗﺎﺛﯿﺮی در زﻧﺪﮔﯽ آﻧﻬﺎ ﻧﺪاﺷﺖ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد و ﻣﻦ را ﺑﺸﺪت آزار ﻣﯿﺪاد و ﺗﻤﺎم ﺳﻌﯽ ﺧﻮد را ﻣﯿﮑﺮدم ﺗﺎ ﺣﺪ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﮕﺬارم اﺣﺴﺎس ﯾﺘﯿﻤﯽ ﮐﻨﻦ ﭼﻮن ﻓﺮﻗﯽ ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﯾﺘﯿﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻦ و ﺑﻪ خاطر ﻫﻤﯿﻦ از ﺟﺎن ﻣﺎﯾﻪ ﻣﯿﮕﺬاﺷﺘﻢ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ در ﺳﺨﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻧﺒﺮن اﻣﺎ ﭼﻪ ﺳﻮد ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﻗﺪر اﯾﻦ ﻓﺪاﮐﺎری را ﺑﺪاﻧﺪ.
و اﯾﻦ ﻣﻦ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻮر بچه ها را ﻣﯿﮑﺸﯿﺪم. ﺑﺮای آﺳﺎﯾﺶ آﻧﻬﺎ اﺟﺒﺎرا ﺣﺘﯽ از زن ﺑﺮادر ﻫﻢ ﻣﻨﺖ ﮐﺸﯽ ﻣﯿﮑﺮدم اﮐﺜﺮ روزﻫﺎ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ اﯾﻦ دو ﺑﭽﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻓﺎﻣﯿﻞ ﻧﻤﯿﺮﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻮاﻗﻊ ﺑﺎ اﺧﻢ و ﺗَﺨﻢ آﻧﻬﺎ ﻣﻮاﺟﻪ ﻣﯿﺸﺪم. ﺑﺎﯾﺪ ﭼﮑﺎر ﻣﯿﮑﺮدم بچه ها ﺑﺎﯾﺪ ﻏﺬا ﺑﺨﻮرن. ﺣﺎﻻ اﮔﺮ زﯾﺎد ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﭘﻮﺷﺎک و ﻟﺒﺎﺳﺸﺎن را ﺗﻬﯿﻪ ﮐﻨﻢ وﻟﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻮاﻇﺐ ﺳﻼﻣﺖ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻢ، ﻓﻘﻂ ﺧﺪا ﻣﯿﺪاﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻃﯽ اﯾﻦ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﭼﻘﺪر ﺗﺤﻘﯿﺮ ﺷﺪم، زﺟﺮ ﮐﺸﯿﺪم و ﺑﺮوی ﺧﻮدم ﻧﯿﺎوردم و ﻫﻤﯿﺸﻪ اﻣﯿﺪوار ﺑﻮدمﮐﻪ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﯾﮏ روز ﻫﻢ ﺑﺨﺖ ﺧﻔﺘﻪ من هم از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﻣﯿﺸﻮد. دﺧﺘﺮم ﺑﺰرگ ﺷﺪه ﺑﻮد ﭘﺲ از ﻃﯽ ﻣﺮاﺣﻞ ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ در ﯾﮏ آراﯾﺸﮕﺎه ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻪ ﮐﺎر ﺷﺪ و ﭼﻮن ﺑﺴﯿﺎر ﻣﻬﺮﺑﺎن و ﺧﻮش زﺑﺎن ﺑﻮد و از زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻫﻢ ﺑﻬﺮه ﮐﺎﻓﯽ داﺷﺖ، ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺧﺎﻧﻢﻫﺎی ﻫﻢﮐﺎرش او را دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ. ﺟﺴﺘﻪ ﮔﺮﯾﺨﺘﻪ از ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ ﻣﺎ آﮔﺎه ﺑﻮدن و ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﯾﮑﯽ از ﺧﺎﻧﻢﻫﺎ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﯿﺪه ﮐﻪ ﻣﻦ ﯾﮏ ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎری ﺧﻮب ﺑﺮات دارم و اﯾﻦ ﻃﻮر ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ وﻗﺘﯽ از ﺣﺎل و روز وﺿﻊ او آﮔﺎه ﺷﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﻦ ﺑﺎ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ازدواج ﻣﯿﮑﻨﻢ و او را از اﯾﺮان ﻣﯿﺒﺮم ﻣﻦ ﻫﻢ در ﺟﻮاب در ﺧﻮاﺳﺘﻪ او ﮔﻔﺘﻢ ﭼﻮن ﺑﯿﺸﺘﺮ از دو ﻓﺮزﻧﺪ ﮐﺴﯽ را ﻧﺪارم ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ و ﺧﺪا را ﺷﮑﺮ ﭘﺴﺮم ﻫﻢ ﺷﺎﻏﻞ ﻫﺴﺖ و ﻫﻢ ازدواج ﮐﺮده ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﯿﺮی اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺑﺎﺷﻢ. وﻗﺘﯽ اون ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻢ از ﺗﻨﻬﺎ دﺧﺘﺮم ﺟﺪا ﺷﻮم و ﻃﺎﻗﺖ دوری از او را ﻧﺪارم ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﯾﮏﻗﺎره دﯾﮕﻪ ﺑﺮه، ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺷﻤﺎ را ﻫﻢ ﺑﻌﺪ از ازدواج ﺑﺎ دﺧﺘﺮت ﺑﻪ آﻣﺮﯾﮑﺎ ﻣﯿﺒﺮم ﺑﺎ اﯾﻦ ﺷﺮط ﻣﻦ ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﮐﺮدم ﺑﺎ ازدواج او و دﺧﺘﺮم …..
و ﺑﺎ اﯾﻦ ﺷﺮط من هم ﻫﻤﺮاه دﺧﺘﺮم ﺑﻪ اﻣﺮﯾﮑﺎ رﻓﺘﻢ و در آﻧﺠﺎ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﺮدم ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم دﺧﺘﺮم ﺑﺎر داراﺳﺖ و ﭘﺲ از ﻃﯽ زﻣﺎن ﺑﺎرداری دو ﭘﺴﺮ ﮐﻪ دو ﻗﻠﻮ ﺑﻮدن ﺑﺪﻧﯿﺎ آورد اﻣﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﮔﻮﯾﯽ ﻫﻤﺴﺮش ﮐﻪ ﻓﻘﻂ زن ﺟﻮان ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺮای ﺧﻮش ﮔﺬراﻧﯽ زﯾﺎد در ﻗﯿﺪ زن و ﺑﭽﻪ ﺟﺪﯾﺪ ﻧﺒﻮد ﭼﺮا ﮐﻪ ﺧﻮدش دارای ﭼﻨﺪ ﻓﺮزﻧﺪ ﭘﺴﺮ و دﺧﺘﺮ و ﺣﺘﯽ ﻫﻤﺴﺮ ﺑﻮد. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻧﺎﺳﺎزﮔﺎری ﮐﺮد. ﺳﺨﺖ دﺧﺘﺮم را در ﻓﺸﺎر ﻣﺎدی ﻣﻌﻨﻮی ﻗﺮار داد و ﭼﻮن ﻣﺎ در ﯾﮏ ﮐﺸﻮر ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ راه و ﭼﺎﻫﯽ ﺑﻠﺪ ﻧﺒﻮدﯾﻢ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﯾﮏﮐﺎر مطمئن می گشتیم ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﯿﻢ ﺣﺪاﻗﻞ زﻧﺪﮔﯿﻤﺎن را اداره ﮐﻨﯿﻢ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻣﻦ ﺑﺮای ﻧﮕﻪ داری دوﻗﻮﻟﻮﻫﺎ ﮐﻤﺮ ﻫﻤﺖ را ﺑﺴﺘﻢ و دﺧﺘﺮم در ﯾﮏ آراﯾﺸﮕﺎه ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻪ ﮐﺎر ﺷﺪ. ادامه دارد…
