پیام جوان:
رژیم جمهوری اسلامی طیبه نظری، معلم بازنشسته و مادر مریم آروین، وکیل و از جانباختگان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» را به ۵ سال حبس محکوم کرد.
نهاد حقوق بشری «دادبان» اعلام کرد که این مادر دادخواه که ۲۲ آذر ۱۴۰۴ و در جریان مراسم هفتم خسرو علیکردی در مشهد بازداشت شده بود، به «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» و «فعالیت تبلیغی علیه نظام» متهم شده است.
به گزارش دادبان، بر اساس دادنامه، «سفر از شهرستان سیرجان و حضور در تجمعات در پاسخ به فراخوانهای منتشرشده در فضای مجازی» و همچنین «فعالیت گسترده در شبکههای اجتماعی در حمایت از شعار زن، زندگی، آزادی و سر دادن شعار علیه نظام» از مصادیق اتهامات وارده به طیبه نظری عنوان شده است.
در این رأی همچنین آمده است که متهم با «قصد قبلی» در این تجمعات شرکت کرده و هیچ آشنایی یا نسبت خانوادگی با فرد متوفی (خسرو علیکردی) نداشته است؛ بنابراین، دادگاه حضور او را ناشی از همراهی با معترضان و سر دادن شعارهای اعتراضی دانسته است.
مریم آروین ، وکیل ۲۹ ساله و عضو کانون وکلای استان کرمان بود که در جریان اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۱ در ۵ آذر آن سال به دادسرا احضار و بازداشت شد و بعد از ۱۷ روز به صورت موقت آزاد شد. او ۵۰ روز بعد در ۱۹ بهمن ۱۴۰۱ جان باخت. رسانههای غیر وابسته به حکومت و مادر مریم، مرگ او را مشکوک اعلام کردند، اما دادستانی سیرجان درگذشت او را بر اثر خوکشی اعلام کرد. مادر مریم آروین اما، در پست اینستاگرامی نوشت که در دوران بازداشت به دخترش سرم وصل کردهاند و این سرم باعث بیماری و مرگ فرزندش شده است.
دادبان که «یک نهاد مشاوره حقوقی» است خاطرنشان کرده است که حق آزادی بیان، آزادی عقیده و حق مشارکت در تجمعات مسالمتآمیز، از جمله حقوق بنیادینی هستند که هم در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و هم در اسناد بینالمللی حقوق بشر به رسمیت شناخته شدهاند و محدود کردن آنها غیرقانونی است.
جمهوری اسلامی در سالهای گذشته به ویژه پس از سرکوب وحشیانه اعتراضات سال ۱۳۹۸، همواره خانوادههای دادخواه کشتهشدگان را سرکوب و تلاش کرده تا پدران و مادران دادخواه را با احکام قضایی از جمله زندان وادار به سکوت کند.
فولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، روز دوشنبه ۲۵ خرداد ۱۴۰۵ در تازهترین گزارش حقوق بشری خود ضمن ابراز همدردی عمیق با مردم ایران و ابراز تاسف از «نقض گسترده حقوق بشر» توسط رژیم، گفت که شهروندان ایرانی در میان یک بحران دوگانه شامل «فشارهای خارجی و سرکوب بیرحمانه داخلی» به دام افتادهاند.
