دولت فدرال کانادا با هدف دستیابی به پسماند پلاستیکی صفر تا سال ۲۰۳۰ و کاهش تولید گازهای گلخانهای، طرح ممنوعیت تولید، واردات و فروش پلاستیکهای یکبارمصرف را از سال ۲۰۲۰ کلید زد. از دسامبر ۲۰۲۳، فروش شش گروه از این محصولات شامل کیسههای خرید، ظروف غذاخوری، نیها و کارد و چنگالهای پلاستیکی ممنوع شد و در ژوئن ۲۰۲۴ نیز ممنوعیت حلقههای پلاستیکی بستهبندی نوشیدنیها به اجرا درآمد. این اقدامات گامی کلیدی در راستای اهداف بلندمدت زیستمحیطی این کشور به شمار میرود.
نظرسنجیها نشان میدهند که اکثریت شهروندان کانادایی از این ممنوعیتها حمایت میکنند؛ به طوری که بیشترین میزان رضایت مربوط به حذف حلقههای پلاستیکی بستهبندی (۶۰ درصد) و کمترین آن مربوط به کارد و چنگال پلاستیکی (۵۲ درصد) است. با این حال، یک شکاف سیاسی آشکار در این زمینه وجود دارد؛ حامیان حزب لیبرال با ۶۹ درصد موافقت، تمایل بسیار بیشتری نسبت به طرفداران حزب محافظهکار با ۴۷ درصد موافقت برای ممنوعیت کیسههای پلاستیکی نشان دادهاند. این تفاوت دیدگاه در ردههای سنی نیز مشهود است و افراد بالای ۵۵ سال حمایت بیشتری از این قوانین دارند.
رفتارهای زیستمحیطی روزمره کاناداییها تا حد زیادی با نگرش آنها نسبت به پلاستیک همخوانی دارد. حدود ۴۵ درصد از مردم اعلام کردهاند که همواره تلاش میکنند زبالههای خود را به درستی بازیافت کنند، هرچند این آمار در میان جوانان ۱۸ تا ۳۴ سال به ۳۶ درصد کاهش مییابد. در مقابل، اقدامات دیگر مانند کاهش مصرف آب گرم در خانه، کشیدن دوشاخهها از پریز برق یا خرید محصولات زیستتخریبپذیر با استقبال بسیار کمتری مواجه شده و تنها درصد کوچکی از شهروندان به طور مداوم آنها را رعایت میکنند.
با وجود این چالشها، به نظر میرسد ممنوعیتهای دولتی تأثیرگذار بودهاند؛ چرا که کاناداییها اکنون در ۸۴ درصد از خریدهای خود از کیسههای پارچهای و چندبارمصرف استفاده میکنند. همچنین بیش از نیمی از مردم (۵۵ درصد) اظهار داشتهاند که مصرف پلاستیک خود را نسبت به پنج سال گذشته کاهش دادهاند. اگرچه مخالفتها با این طرح همچنان جنبه سیاسی دارد، اما گستردگی پذیرش عمومی نشان میدهد که این موضوع دیگر کارایی خود را به عنوان یک ابزار رقابت سیاسی برای احزاب مخالف از دست داده است.
