خانوادههای زندانیان سیاسی محبوس در «بند میثاق» زندان لاکان رشت با انتشار بیانیهای سرگشاده، نسبت به آنچه «بیتوجهی و سکوت جامعه جهانی» در قبال وضعیت وخیم حقوق بشر در ایران خواندهاند، بهشدت اعتراض کردند. این خانوادهها با اشاره به افزایش نگرانکننده موج اعدامها و تشدید چرخه سرکوب، فقر و تورم در کشور، تاکید کردهاند که بیتفاوتی نهادهای بینالمللی در مواجهه با این بحرانها، شرایط را برای زندانیان عقیدتی و سیاسی و همچنین خانوادههای آنان که تحت فشارهای شدید معیشتی و روحی قرار دارند، دشوارتر ساخته است.
در بخش دیگری از این بیانیه، نسبت به وضعیت بحرانی سلامت محبوسان و شیوع بیماریهای صعبالعلاج نظیر اماس، صرع، نابینایی تدریجی و اختلالات غدد در میان زندانیان هشدار داده شده است. نویسندگان این سند تصریح کردهاند که زندانیان بند میثاق، علاوه بر تهدید مداوم ناشی از صدور و اجرای احکام مرگ، به دلیل شرایط غیرانسانی حاکم بر بازداشتگاه با نوعی «مرگ تدریجی» دستوپنجه نرم میکنند؛ وضعیتی که سلامت جسمی و روانی آنان را به طور جدی به مخاطره انداخته است.
گزارشهای ارائهشده نشان میدهد که عواملی همچون تغذیه نامناسب، استفاده از آب آشامیدنی آلوده، محرومیت از نور کافی خورشید، هجوم حشرات موذی مانند ساس و شپش در کنار کمبود شدید دارو و ممانعت از اعزام بیماران به مراکز درمانی خارج از زندان، جان این زندانیان را با تهدید بیواسطه روبهرو کرده است. این بند که محل نگهداری زندانیان سیاسی و عقیدتی مرد در استان گیلان است، به عنوان محیطی کاملاً ایزوله توصیف شده که تمامی تحرکات و ارتباطات روزمره در آن با ابزارهای پیشرفته شنود و دوربینهای نظارتی کنترل میشود.
خانوادههای معترض در پایان بیانیه خود خواستار مداخله فوری مجامع حقوق بشری برای نجات جان محبوسان این بند، بهویژه افرادی نظیر منوچهر فلاح، پیمان فرحآور، کریم خجسته و دیگرانی شدهاند که با احکام سنگینی همچون اعدام مواجه هستند. آنها هشدار دادهاند که تداوم سکوت در برابر نقض سیستماتیک حقوق اولیه انسانی در زندانهای ایران، راه را برای فجایع انسانی بزرگتر هموار خواهد کرد.
