روایتهای تازه از وضعیت زندان قرچک ورامین، پرده از شرایط نگرانکننده و دشوار نگهداری زنان محبوس در این ندامتگاه برمیدارد. بر اساس گزارشهای منتشرشده از سوی نهادهای حقوق بشری، یکی از زنان بازداشتشده در جریان اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۴ که مدتی را در بند ۱۱ این زندان سپری کرده، جزئیات تکاندهندهای از محرومیتهای گسترده، کمبود شدید امکانات اولیه بهداشتی، بحران آب آشامیدنی و سوءتغذیه ارائه داده است که نشاندهنده نقض مکرر حقوق اولیه زندانیان است.
طبق این گزارش، تراکم بالای جمعیت و نبود فضای کافی موجب شده است که حدود ۲۵۰ زن در محیطی بسیار محدود نگهداری شوند، به طوری که بسیاری از آنان، بهویژه افراد بیمار و سالمند، ناچار به خوابیدن روی زمین سرد یا در راهروهای بند بودهاند. علاوه بر این، بحران بهداشتی بیسابقهای در این بند حاکم است؛ وجود تنها دو حمام و دو سرویس بهداشتی برای این جمعیت انبوه و دسترسی بسیار محدود به آب گرم، در کنار کیفیت پایین آب لولهکشی که موجب بیماریهای پوستی میشود، شرایط زیستی طاقتفرسایی را برای محبوسان رقم زده است.
بخش دیگری از این افشاگری به وابستگی شدید برآورده شدن نیازهای حیاتی به توان مالی زندانیان اشاره دارد. با توجه به غیرقابلشرب بودن آب لولهکشی و کیفیت بسیار پایین غذای زندان که فاقد هرگونه مواد پروتئینی است، زندانیان ناچارند آب آشامیدنی و اقلام غذایی مورد نیاز خود را با قیمتهای چند برابر از فروشگاه زندان تهیه کنند؛ امری که عملاً زندانیان بیبضاعت را در معرض گرسنگی مداوم و سوءتغذیه شدید قرار میدهد.
علاوه بر محرومیتهای مادی، رفتارهای تحقیرآمیز مأموران، بازرسیهای بدنی نامتعارف و جابهجاییهای مکرر میان بندها و سلولهای انفرادی به عنوان ابزاری برای اعمال فشار روانی مضاعف بر زندانیان توصیف شده است. در همین راستا، کانون حقوق بشر ایران با اشاره به تداوم این وضعیت بحرانی و محرومیت بیماران از خدمات درمانی مناسب به دلیل مسائل مالی، از نهادهای بینالمللی و ناظران حقوق بشر سازمان ملل درخواست کرده است تا برای بررسی مستقل شرایط زندان قرچک و تضمین حقوق بنیادین زنان زندانی اقدام فوری به عمل آورند.
