بر اساس پیشبینی مری جانسون، تحلیلگر برجسته سیاستهای تأمین اجتماعی و خدمات درمانی، احتمال میرود مستمریبگیران تأمین اجتماعی در ایالات متحده در سال ۲۰۲۷ شاهد افزایش چشمگیر ۴.۷ درصدی در تعدیل هزینه زندگی (COLA) باشند. این افزایش که عمدتاً ناشی از نرخ بالای تورم و افزایش قیمت حاملهای انرژی بهویژه بنزین در پی تنشهای اخیر بینالمللی است، بسیار فراتر از میانگین ده سال گذشته یعنی ۳.۱ درصد ارزیابی شده است. با این حال، رقم نهایی و رسمی این تعدیل در اکتبر سال آینده توسط سازمان تأمین اجتماعی آمریکا بر اساس عملکرد اقتصادی سهماهه سوم سال اعلام خواهد شد.
این پیشبینی ۴.۷ درصدی به طور محسوسی از برآورد ۳.۸ درصدی «اتحادیه شهروندان ارشد» که نهادی غیرحزبی است، بالاتر است. کارشناسان اقتصادی معتقدند که این افزایش احتمالی بیش از آنکه به معنای بهبود واقعی قدرت خرید مستمریبگیران باشد، سیگنالی از تداوم فشارهای تورمی در اقتصاد است. مارک کلارک، از شرکای مؤسسه «پرستیژ ادوایزرز»، با اشاره به ابعاد سیاسی این موضوع اظهار داشت که اعمال این تعدیل در سال منتهی به انتخابات ریاستجمهوری آمریکا، از اهمیت ویژهای برای جلب آرای جامعه بزرگ بازنشستگان برخوردار خواهد بود.
از سوی دیگر، منتقدان بر این باورند که افزایش نرخ تعدیل هزینه زندگی لزوماً خبر خوشایندی برای دریافتکنندگان مستمری نیست، زیرا این رقم تنها تلاش میکند عقبماندگی ناشی از تورمهای پیشین را جبران کند و رفاه بیشتری به همراه ندارد. جاش کاتز، حسابدار رسمی و بنیانگذار مؤسسه مالی «یونیورسال تکس»، تأکید میکند که فرمول محاسباتی فعلی مبتنی بر شاخص بهای مصرفکننده برای حقوقبگیران شهری (CPI-W) است که مخارج افراد شاغل را میسنجد و هزینههای واقعی بازنشستگان، به ویژه در بخش مراقبتهای درمانی و بهداشتی را که با سرعت بیشتری رو به افزایش است، به درستی منعکس نمیکند.
در نهایت، کارشناسان هشدار میدهند که نباید نرخهای بالای تعدیل هزینه زندگی در سالهای اخیر را به عنوان یک روند دائمی و مبنای جدید محاسبات مالی در نظر گرفت. هدف اصلی این تعدیلها همگام نگه داشتن مستمریها با نرخ تورم است و نه افزایش ثروت بازنشستگان؛ از این رو، برنامهریزی مالی استراتژیک و مدیریت سرمایه در دوران بازنشستگی بسیار حیاتیتر از اتکا به تغییرات سالانه مستمریهای دولتی خواهد بود.
