پیام جوان: مفهوم «تماشای پشتسرهم» یا «بینجواچینگ» از زمان همهگیری کووید-۱۹ و خانهنشینی میلیونها نفر، به طور فزایندهای رواج یافته است. با وجود محبوبیت گسترده این نوع سرگرمی، درک و شناخت کافی از پیامدهای آن بر سلامت روان افراد وجود ندارد. این پدیده، که اغلب با تمرکز عمیق، از دست دادن خودآگاهی و لذت همراه است، میتواند در ابتدا تفریحی سالم به نظر برسد؛ اما زمانی که از کنترل خارج شده و به وظایف روزمره لطمه بزند، ماهیت مشکلساز پیدا میکند.
پژوهشی جدید که توسط محققان دانشگاه هوانگشان چین انجام و در نشریه علمی «پلاسوان» منتشر شده است، به بررسی این پدیده پرداخته است. این مطالعه ۵۵۱ فرد بزرگسال را که بیش از سه و نیم ساعت تلویزیون تماشا میکنند و در یک نوبت بیش از چهار قسمت میبینند، مورد بررسی قرار داد. نتایج نشان داد که ۶۱ درصد از شرکتکنندگان، علائمی از «اعتیاد به تماشای پیدرپی» را از خود نشان میدهند. تحلیلگران دریافتند که «تلاش برای تجربه احساسات مثبت»، نقشی تعیینکننده در شکلگیری الگوهای مشکلساز تماشای تلویزیون ایفا میکند.
یافتههای این پژوهش ارتباط معناداری میان افزایش تنهایی و سطوح بالاتر اعتیاد به تماشای افراطی فیلم و سریال کشف کرده است. به گفته پژوهشگران، افرادی که سطوح بالاتری از تنهایی را تجربه میکنند، اغلب به دنبال ارضای عاطفی هستند یا از تماشای پشتسرهم به عنوان سازوکاری برای فرار استفاده میکنند، که این امر احتمال ابتلای آنها به اعتیاد را افزایش میدهد. این افراد از تماشای افراطی به عنوان ابزاری برای تنظیم احساسات منفی خود، بهویژه در مواجهه با حس تنهایی، بهره میبرند.
در حالی که تخمین زده میشود هفت نفر از هر ده خانوار در بریتانیا مشترک دستکم یک سرویس پخش ویدیویی باشند، و نتفلیکس با ۱۷.۶ میلیون مشترک محبوبترین آنهاست، این پژوهش اهمیت درک پیامدهای عمیقتر این سرگرمی را برجسته میکند. نویسندگان مقاله نتیجهگیری کردهاند که این بررسی با تمایز میان اشکال اعتیادآور و غیر اعتیادآور تماشای پشتسرهم، درک ما از این پدیده را گسترش میدهد و به وضوح نشان میدهد که تنهایی، به طور معناداری، اعتیاد به تماشای پیدرپی را پیشبینی میکند و نیازمند توجه بیشتر است.
