نویسنده: پریدخت کوهپیمان
ﻣﺪﺗﯽ ﺑﺪﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﮔﺬﺷﺖ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ داﻣﺎدم ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺑﺪاﺧﻼﻗﯽ ﮐﺮده و ﻫﺮ روز ﺑﺎ دﺧﺘﺮم درﮔﯿﺮ ﻣﯽﺷﺪ و ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺮﮐﺖ او ﻣﺪﯾﺮ آراﯾﺸﮕﺎه را ﻧﺎراﺣﺖ ﮐﺮد و به دﺧﺘﺮم ﮔﻔﺖ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭼﻪ ﻫﺴﺘﯽ؟ ﺗﻮ ﮐﻪ بچه ها را داری ﺧﻮدت ﺑﺰرگ ﻣﯿﮑﻨﯽ، ﭼﺮا از اﯾﻦ ﻣﺮد ﺑﻪ ﭘﻠﯿﺲ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻗﺪر ﺧﻮدت و ﻣﺎدرت را اذﯾﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ؟ ﺗﻮ ﺑﺮده او ﻧﯿﺴﺘﯽ و ﺑﻪ ﮐﻤﮏ او و ﺷﻬﺎدت او و ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻤﮑﺎران ﭘﻠﯿﺲ ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﮐﺎر دﺧﺘﺮم ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﮐﺮده و در ﻣﺤﻞ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﻫﻢ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﻢ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ او ﻣﺮدی ﺑﺴﯿﺎر ﺑﯿﻤﺎر و آزار دﻫﻨﺪه ﻫﺴﺖ و اﯾﻦ را ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮدﯾﻢ و ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ او ﺗﻮﺳﻂ ﭘﻠﯿﺲ اﻣﺮﯾﮑﺎ و اداره ﻣﻬﺎﺟﺮت دیپورت ﺷﺪه و ﺑﻪ اﯾﺮان رﻓﺖ. ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪم با دخترم و دو ﮐﻮدک ﺑﯿﮕﻨﺎﻫﯽ ﮐﻪ اﺻﻼ ﻣﻬﺮ و ﻣﺤﺒﺖ ﭘﺪر را اﺣﺴﺎس ﻧﮑﺮدن و ﻧﺪﯾﺪن. ﺑﻌﺪ از رﻓﺘﻦ او ﻣﺎ در ﺧﺎﻧﻪای ﮐﻪ ﻣﺤﻞ ﺳﮑﻮﻧﺘﻤﺎن ﺑﻮد ﻣﺎﻧﺪﯾﻢ ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ او ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﻮﺳﻂ وﮐﯿﻠﺶ ﺧﺎﻧﻪ را ﻫﻢ از ﻣﺎ ﺑﮕﯿﺮد و ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺳﺨﺘﯽ و ﻧﺪاﺷﺘﻨﻬﺎ بچه ها را ﺑﺰرگﮐﺮدﯾﻢ و ﺣﺘﯽ ﯾﮏ روز ﺑﺪون ﮐﺎر ﻧﻤﺎﻧﺪﯾﻢ ﺗﺎ بچه ها ﺑﺰرگ ﺷﺪن. اﯾﻦ دوران ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻫﻢﺟﻮاﻧﯽ و ﻧﯿﺮوی ﻣﻦ از ﺑﯿﻦ ﺑﺮود و ﻫﻢدﺧﺘﺮم. ﭘﺲ از ﺳﺎﻟﻬﺎ دﺧﺘﺮم ﺗﻮﺳﻂ دوﺳﺘﯽ ﮐﻪ داﺷﺖ ﺑﻪ ﯾﮏﺷﺨﺼﯽ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﺷﺪ.
اﯾﻦ ﻓﺮد اﻧﺴﺎﻧﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﻓﻬﻤﯿﺪه و ﺧﻮب ﺑﻮد و ﻓﻘﻂ دﯾﻦ او ﻣﺴﯿﺤﯽ و اﺻﻠﯿﺘﺶ اﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ! ﭘﺲ از دﯾﺪن دﺧﺘﺮم ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﻫﺮ دو ﺑﭽﻪ را ﺑﻪ ﻧﺎم ﺧﻮدم ﻣﯿﺰﻧﻢ و ﺑﺎ ﺗﻮ ازدواج ﻣﯿﮑﻨﻢ. ﺑﺪﯾﻦ ﻣﻨﻮال ازدواج آﻧﻬﺎ ﺳﺮﮔﺮﻓﺖ. ﺧﺪا را ﺷﮑﺮ اﯾﻦ داﻣﺎد ﺑﺴﯿﺎر ﻣﻬﺮﺑﺎن، اﻧﺴﺎن ﺑﻮد و ﺷﻐﻞ او ﻫﻢ ﺑﺴﯿﺎر ﺧﻮب. ﺧﺎﻧﻪ و ﻣﺎﺷﯿﻦ و ﻫﻤﻪ ﺑﻨﯿﺎن ﯾﮏ زﻧﺪﮔﯽ ﻋﺎﻟﯽ را داﺷﺖ و ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﻤﺮاه دﺧﺘﺮم ﺑﺎ آﻧﻬﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﺮدم. بچه ها ﺑﺰرگ ﺷﺪن و در اﯾﻦ ﺳﺎﻟﻬﺎ دﺧﺘﺮم ﻫﻢ از اﯾﻦ داﻣﺎد ﺻﺎﺣﺐ ﯾﮏ دﺧﺘﺮ و ﯾﮏ ﭘﺴﺮ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﻦ در ﻧﮕﻬﺪاری و ﺑﺰرگﮐﺮدن آﻧﻬﺎ ﺳﻬﯿﻢ ﺷﺪم و اﻻن ﻣﻦ در ﮐﻨﺎر آﻧﻬﺎ ﯾﮏ زﻧﺪﮔﯽ ﻧرﻣﺎل و ﺧﻮب دارم و ﭘﺲ از ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎل ﺟﺪاﯾﯽ از ﻫﻤﺴﺮم و ﻧﺮﻓﺘﻦ ﺑﻪ اﯾﺮان ﺑﻪ ﺗﺎزﮔﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ اﻃﻼع دادن ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮم ﻓﻮت ﮐﺮده. در اﯾﻦ ﻣﯿﺎن دﺧﺘﺮم از داغ دوری ﭘﺪر ﮐﻪ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎل ﺑﻮد او را ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻣﯽﮐﺮد ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﯿﭻﮐﺎری ﺟﺰ ﺑﺨﺸﯿﺪن او از دﺳﺘﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﺒﻮد و ﭘﺎﯾﺎن زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ و ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻢ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺧﺘﻢ ﺷﺪ ﮐﻪ اﺟﺒﺎرا وﻃﻨﻢ را ﺗﺮکﮐﺮدم و در ﮐﺸﻮری دﯾﮕﺮ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ در ﮐﻨﺎر دﺧﺘﺮم و ﻧﻮه هایم ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ اﻣﯿﺪ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ اداﻣﻪ دﻫﻢ.
