پیام جوان:
مطالعه‌ای که ۲۱ اکتبر در Journal of Internal Medicine منتشر شد و از داده‌های «بایوبانک کادوری چین» استفاده می‌کند، ۴۸۵٬۹۳۴ نفر ۳۰ تا ۷۹ ساله را حدود ۹ سال به‌طور میانگین پیگیری کرد. این مطالعه مشاهده‌ای است و مصرف چای را شرکت‌کنندگان خودشان گزارش کرده‌اند.
چای‌نوشان منظم ۱۱ درصد خطر کمتر بیماری عروقی داشتند؛ شامل سکته، بیماری قلبی و بیماری شریان محیطی. خطر سکته‌ی ایسکمیک ۳۷ درصد و سکته‌ی قلبی ۱۷ درصد کمتر بود. برای سکته‌ی خونریزی‌دهنده و بیماری قلبی ریوی رابطه‌ی روشنی دیده نشد. در میان کسانی که دست‌کم هفته‌ای یک بار چای می‌نوشیدند، کمترین خطر برآوردی در حدود ۶ تا ۸ فنجان در روز بود؛ هلث‌لاین تأکید می‌کند این مقدار توصیه‌ی تثبیت‌شده نیست.
نوشیدن چای «بسیار داغ» با ۱۶ درصد خطر بیشتر بیماری عروقی همراه بود. کمترین خطر در چای‌نوشانی بود که فعالیت بدنی هم داشتند و سیگار نمی‌کشیدند. مطالعه چای سیاه، سبز، اولانگ و انواع دیگر را بررسی کرد. چای سیاه رابطه‌ی ثابت‌تری نشان داد که با برخی پژوهش‌های قبلی فرق دارد، اما نشان نمی‌دهد از چای سبز بهتر است.
دکتر آمیت بلومفیلد (Amit Blumfield)، متخصص قلب که در مطالعه نقشی نداشت، به مشاهده‌ای بودن داده‌ها اشاره کرد و گفت چای «به‌نظر می‌رسد، شاید، فواید قلبی-عروقی داشته باشد» و طرفدار مصرف آن است. او گفت شکر یا شیرین‌کننده ممکن است اثر چای را تغییر دهد و نباید یافته‌ها را به نوشیدنی‌های چای شیرین تعمیم داد. میشل روتنستاین (Michelle Routhenstein)، متخصص تغذیه‌ی قلب که در مطالعه نقشی نداشت، گفت یافته‌ها علت و معلول را ثابت نمی‌کند و چای «جایگزین توجه به عوامل خطر قلبی فردی نیست». او توصیه کرد چای را تا دمای قابل‌نوشیدن بگذارند خنک شود.
کارآزمایی‌های تصادفی چای سیاه و سبز روی چربی خون یا فشار خون فقط فواید جزئی و غیرمعنادار نشان داده‌اند. محدودیت‌ها: مصرف خودگزارش‌شده و تأثیر احتمالی عوامل تغذیه‌ای و سبک زندگی دیگر. گزارش اندازه‌ی فنجان، قدرت چای، تعریف مصرف منظم، دمای «بسیار داغ»، نویسندگان، منابع مالی و اثر در جمعیت‌های خارج از چین را اعلام نکرده است. این مطلب جایگزین مشورت پزشک نیست.
منبع: هلث‌لاین (Healthline)، گزارش ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶ نوشته‌ی Mandy French، درباره‌ی مطالعه‌ی منتشرشده در Journal of Internal Medicine
