بسیاری از شناگران، صرفنظر از میزان مصرف مایعات یا استفاده از سرویس بهداشتی پیش از ورود به آب، با احساس ناگهانی و شدید نیاز به ادرار کردن مواجه میشوند. این پدیده که در میان شناگران در تمامی سطوح بسیار رایج است، نشانهای از بیماری نیست، بلکه یک واکنش فیزیولوژیک طبیعی بدن انسان به قرار گرفتن در محیط آبی به شمار میرود. دانشمندان این واکنش غیرارادی را «دیورز غوطهوری» (تکرر ادرار ناشی از غوطهوری) مینامند که تقریباً تمامی افرادی را که وارد آب میشوند، تحت تأثیر قرار میدهد.
سازوکار بیولوژیکی این پدیده با نحوه تنظیم دما و فشار مایعات در بدن ارتباط مستقیم دارد. هنگامی که بدن در آب با دمای نسبتاً خنکتر از دمای بدن قرار میگیرد، رگهای خونی پوست برای حفظ دمای اندامهای حیاتی منقبض میشوند. این فرآیند موجب هدایت جریان خون از اندامهای بیرونی به سمت قفسه سینه و قلب میشود. در نتیجه، گیرندههای موجود در سیستم قلبی-عروقی این افزایش حجم خون را به عنوان تجمع بیش از حد مایعات تفسیر کرده و سیگنالهای هورمونی ویژهای را به مغز و کلیهها ارسال میکنند.
در پی این سیگنالها، مغز ترشح هورمون ضدادراری را که وظیفه نگهداری آب در کلیهها را دارد، متوقف میکند. همزمان، سلولهای قلبی هورمون دیگری به نام «فاکتور ناتریورتیک دهلیزی» ترشح میکنند که با گشاد کردن رگها و افزایش دفع آب، تلاش میکند تعادل مایعات را در بدن برقرار سازد. این واکنش بازتابی که مانع از فشار بیش از حد به قلب میشود، در ورزشهای هوازی دیگر مانند دویدن رخ نمیدهد؛ چرا که در این ورزشها تعریق بالا مانع از احساس انباشتگی مایعات در بدن میشود.
متخصصان تأکید میکنند که عملاً هیچ راهی برای جلوگیری از بروز دیورز غوطهوری وجود ندارد، زیرا این پدیده بخشی جداییناپذیر از عملکرد طبیعی بدن است. اگرچه این فرآیند ممکن است آزاردهنده باشد و در موارد نادر به کمآبی خفیف منجر شود، اما خطری برای سلامتی ندارد. در حالی که بسیاری از شناگران ترجیح میدهند تا پایان تمرین خود مقاومت کنند، نظرسنجیها و اظهارات مربیان نشان میدهد که شمار زیادی از ورزشکاران در محیط استخر به این نیاز پاسخ میدهند؛ موضوعی که به عنوان بخشی ناگفته اما رایج در فرهنگ ورزشهای آبی شناخته میشود.
