نویسنده: پریدخت کوهپیمان
وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻬﺎی دور ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮم ﻣﻨﻄﻘﯽ ﻣﯿﺎد ﺳﻌﯽ در ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدن ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ ﺑﺴﯿﺎر دردﻧﺎک ﺧﻮدم ﻫﺴﺖ و ﺑﯿﺸﺘﺮ دوﺳﺖ دارم ﻓﮑﺮ و ذﮐﺮ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺟﺎﻫﺎﯾﯽ ﺑﺒﺮم ﮐﻪ ﮐﻤﯽ ﺑﻮی ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﺑﺪﻫﺪ اﻣﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ زﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﺮاﺳﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮد را ﻓﻘﻂ ﺑﺎ درد و رﻧﺞ ﮔﺬراﻧﺪه ﺑﻪ ﮐﺠﺎی ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ!
ﻣﮕﺮ ﻣﯽﺷﻮد ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ را از ذﻫﻦ ﭘﺎک ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺟﺎی آن ﻓﮑﺮ روزﻫﺎی ﺧﻮش ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ را ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﮐﺮد؟ ﭼﺮا ﮐﻪ ﻫﻤﻪ آن ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺟﺎﻧﻢ ﻋﺠﯿﻦ ﺷﺪه ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﻮن ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭘﺮ درد را ﮔﻔﺘﮕﻮ ﮐﻨﻢ. ﺷﺎﯾﺪ در ﻫﻤﻪ آﻧﭽﻪ ﺑﺮ ﻣﻦﮔﺸﺘﻪ اﻟﺘﯿﺎم درد زﻧﺎﻧﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺗﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻋﻤﺮ ﺟﺮات ﻧﮑﺮدن ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻦ و ﺑﺎ ﻫﻤﺎن دردﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺎک ﺳﭙﺮده ﺷﺪن اﻣﺎ ﻣﻦ ﭼﻘﺪر ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻢ در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ زﻣﯿﻨﻪ ﺑﺮای اﺑﺮاز ﯾﮏ زﻧﺪﮔﯽ ﻋﺒﺮت آﻣﻮز ﻣﻬﯿﺎ ﻫﺴﺖ ﺑﺪون ﺗﺮس از ﺟﻼدان ﻋﻤﺮ که از ﺟﻮاﻧﯿﻢ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ و ﭼﺎه را ﺑﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز واﻗﻌﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪای در ﻣﺴﯿﺮ ﭘﺮﺗﻼﻃﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﻧﺪارن ﻧﺸﺎن دﻫﻢ.
واﻣﺎﺳﺮﮔﺬﺷﺖﻣﻦازاینقراراست. من در ﯾﮏ ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﺴﯿﺎر ﮐﻢ در آﻣﺪ ﺑﺪﻧﯿﺎ آﻣﺪم. ﺳﺎلﻫﺎی اول ﻋﻤﺮ را ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺎدرم ﺑﺎ ﮐﻤﺒﻮد ﺷﯿﺮ ﻣﺎدر و ﺑﻌﺪ ﻧﺒﻮد ﻏﺬای ﺧﻮب ﮐﻮدﮐﯽ، ﺑﺴﯿﺎر ﮐﻮﭼﮏ اﻧﺪام ﺷﺪم. ﭼﻨﺪان ﺗﻮان ﺟﺴﻤﯽ ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻢ وﻟﯽ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑﺰرگ ﺷﺪم و ﺑﻪ ﺳﻦ ﻣﺪرﺳﻪ رﻓﺘﻦ رﺳﯿﺪم. ﺑﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻪ ﻓﻘﺮ و ﮐﻤﺒﻮدﻫﺎﯾﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺳﺎل اول دﺑﯿﺮﺳﺘﺎن ﺑﺨﻮﻧﻢ. ﺧﻮب، ﺑﺪ ﻧﺒﻮد! ﺣﺪاﻗﻞ ﻣﯿﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﻧﻮﺷﺘﻪ ای را ﺑﺨﻮاﻧﻢ، ﮔﺎﻫﯽ ﺳﺮ از ﺑﻌﻀﯽ ﻣﻄﺎﻟﺐ در ﺑﯿﺎرم و ﮐﻢﮐﻢ ﺣﺎل ﻗﯿﺎﻓﻪ ﯾﮏزن ﮐﻮﭼﮏاﻧﺪام و ﺑﺴﯿﺎر ﻇﺮﯾﻒ را ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم. ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻮاﻗﻊ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮدم ﺑﻪ ﻣﺎدرم ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎری از دوش او ﺑﺮدارم ﭼﻮن ﺑﻪ ﺟﺰ ﻣﻦ ﺧﻮاﻫﺮ ﺑﺮادری داﺷﺘﻢ که آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ در ﻧﺪاﺷﺘﻨﻬﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻔﺎوت ﻣﻦ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ دﯾﮕﻪ از آب و ﮔﻞ در آﻣﺪه ﺑﻮدم و ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ رو ﭘﺎی ﺧﻮدم ﺑﻮدم. ﻗﺼﺪ داﺷﺘﻢ در ﭘﺎﯾﺎن ﺳﺎل ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ ﮐﺎری دﺳﺖ و ﭘﺎ ﮐﻨﻢ. ﻣﯽﺷﺪ ﺧﯿﺎﻃﯽ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮم ﯾﺎ ﻣﺜﻼ ﺗﻮی ﯾﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﺑﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدرم ﮐﻤﮑﯽ ﮐﺮده ﺑﺎﺷﻢ وﻟﯽ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﻢ آﻏﺎز ﺑﯿﭽﺎرﮔﯽ ﻣﻦ ﺷﺮوع ﺷﺪه. در زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﯿﺮﻓﺘﻢ ﭼﻨﺪ روزی ﺑﻮد ﮐﻪ اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﺮدم ﯾﮏ ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺴﻨﯽ ﻣﻨﻮ ﺗﻌﻘﯿﺐ ﻣﯿﮑﻨﻪ، ﻣﺪام ﻣﻨﻮ زﯾﺮ ﻧﻈﺮ داره اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﻣﺎدرم ﺑﮕﻢ ﭼﻮن ﭘﺪر و ﻣﺎدرم ﻫﺮ دو ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدن ﻣﻦ ﺑﻪ دﺑﯿﺮﺳﺘﺎن ﺑﺮم. ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺑﮕﻦ ﺧﻮب ﻧﺮو! ﺑﺸﯿﻦ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ! واﻗﻌﺎ ﺑﯿﭽﺎره ﻣﯿﺸﺪم. موﻗﺘﯽ آﻧﻬﺎ را ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ راﺿﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ اﺟﺎزه ﺑﺪن ﻣﻦ ﺑﻪ درس ﺧﻮاﻧﺪن اداﻣﻪ ﺑﺪم. ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻈﺮﺷﺎن ﻋﻮض ﻣﯽﺷﺪ و اﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪ برایشان می ﺑﻮد. ﻣﻦ روزﯾﮑﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺛﺒﺖ ﻧﺎم ﻣﯿﺸﺪم ﺑﺎ ﻣﺪرکﻗﺒﻮﻟﯽ ﭘﺎﯾﺎن ﻣﺪرﺳﻪ اﺑﺘﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻌﺪل ﺧﻮﺑﯽ ﻫﻢ داﺷﺘﻢ ﺑﻪ دﺑﯿﺮﺳﺘﺎن ﻣﺤﻠﻤﺎن رﻓﺘﻢ. ﻣﺪﯾﺮ ﺑﻪ ﻧﻤﺮات و ﻣﻌﺪﻟﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ﭼﻮن ﺷﺎﮔﺮد زرﻧﮕﯽ ﺑﻮدی و ﻫﺴﺘﯽ، ﺑﺮو ﻣﺒﻠﻎ ﺑﯿﺴﺖ و ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻣﺎن ﺑﯿﺎر تا ﻣﻦ ﺛﺒﺖ ﻧﺎﻣﺖ ﮐﻨﻢ و ﻣﻦ آن ﻣﻮﻗﻊ در ﺟﺎی ﺧﻮد ﻣﯿﺦ ﮐﻮب ﺷﺪم. اون زﻣﺎن ﻓﻘﻂ ﻣﺪارﺳﯽ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺟﺎﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﻣﺰاﯾﺎﯾﯽ از ﻗﺒﯿﻞ ﮐﻼس ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﻣﺮﺑﯽ ورزﺷﯽ داﺷﺖ و ﻣﺤﯿﻂ آن از ﺟﺎﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد ﻣﺜﻼ ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﺳﺮﺷﻨﺎس ﺷﻬﺮ در آﻧﺠﺎ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﻣﯿﮑﺮدن اﯾﻦ ﻣﺒﻠﻎ را ﻣﯿﮕﺮﻓﺘﻦ وﻟﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺟﺎﻫﺎی ﺷﻬﺮ اﯾﻦ ﻃﻮر ﻧﺒﻮد و ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﻣﺤﻞ ﺳﮑﻮﻧﺘﻢ ﺑﺎﯾﺪ در آن دﺑﯿﺮﺳﺘﺎن اداﻣﻪ ﻣﯿﺪادم و ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎر را ﮐﺮدم.ﻣﺪﯾﺮ آن ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ اﮔﺮ ﭘﺪرت ﮐﺎرﮔﺮ ﻫﺴﺖ و ﯾﮏ ﻣﺪرﮐﯽ ﺑﯿﺎری، ﻣﺠﺎﻧﯽ ﺛﺒﺖ ﻧﺎﻣﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ. ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻌﺪ از ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺣﺮف ﻓﻮرا آﻣﺪم ﻣﻨﺰل و ﯾﮏ ﺟﻌﺒﻪای را ﮐﻪ ﻣﺎدرم ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﻮرده رﯾﺰه ای ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺿﺮوری ﻧﺒﻮد را در آن ﻣﯿﮕﺬاﺷﺖ ﮔﺸﺘﻢ و ﯾﮏ ﮐﺎرت ﮐﺎرﮔﺮی ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻗﺒﻞ ﮐﻪ ﭘﺪر در ﯾﮏ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺎر ﻣﯽﮐﺮد ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم و ﺑﺮدم ﺑﻪ ﻣﺪﯾﺮ ﻧﺸﺎن دادم. اوﻧﻢ ﻗﺒﻮل ﮐﺮد و ﻣﻦ ﺛﺒﺖﻧﺎم ﺷﺪم.
ﺑﺎ ﭼﻪ دلخوشی ﻫﺮ روز ﻣﯿﺮﻓﺘﻢ ﺑﻪ آن دﺑﯿﺮﺳﺘﺎن و ﮐﻤﺮ ﻫﻤﺖ را ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدم که ﻣﺪرکﭘﺎﯾﺎن دﺑﯿﺮﺳﺘﺎن را ﺑﮕﯿﺮم و ﻣﻌﻠﻢ ﺑﺸﻢ. چون ﺷﻐﻞ ﺧﻮب و ﺷﺮاﻓﺘﻤﻨﺪاﻧﻪ ای ﺑﻮد ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻧﻤﯿﮑﺮد اﻣﺎ اﻓﺴﻮس ﮐﻪ دﯾﻮ زﺷﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺮ راﻫﻢ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﺴﯿﺮم را ﺗﻐﯿﯿﺮ داد. ﭼﻪ ﻣﺴﯿﺮ زﺷﺖ و دردﻧﺎﮐﯽ ﮐﻪ ﭘﺮ از ﻓﺮار و ﻧﺸﯿﺐ ﺑﻮد و ﻣﻦ ﮐﻪ دﯾﮕﻪ ﺗﻮانﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ آن را ﺑﺪﻟﯿﻞ ﻧﺎ اﻣﯿﺪی از دﺳﺖ داده ﺑﻮدم ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪم، در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ﻣﻦ ﺣﺘﯽ ﺑﺮای ﺧﺮج روزﻣﺮه زﻧﺪﮔﯽ ﻟﻨﮓ ﺑﻮدن. در ﯾﮏ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻼﺗﮑﻠﯿﻔﯽ ﺑﻤﺪرﺳﻪ ﻣﯿﺮﻓﺘﻢ و ﺑﺎ ﭼﻪ ﺑﯿﭽﺎرﮔﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻦ ﻟﻮازم ﻣﻮرد ﻟﺰوم ﻣﺮا ﺗﻬﯿﻪ ﮐﻨﻦ. ﺳﺎل اول ﺑﻪ آﺧﺮ رﺳﯿﺪ وﻟﯽ آن زﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ اواﯾﻞ ﺳﺎل در راه ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﻦ را ﺗﻌﻘﯿﺐ ﻣﯽﮐﺮد ﮔﻮﯾﺎ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮاده ﻣﻦ ﺣﺮف زده ﺑﻮد و ﻣﻦ را ﺑﺮای ﭘﺴﺮش ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎری ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻣﺎدر ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ او ﻗﻮل داده ﺑﻮد ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎن ﺳﺎل ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻦ. و ﻣﻦ ﺑﯿﭽﺎره از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎن ﺳﺎل ﮐﻪ ﯾﮏ روز دﯾﺪم ﻣﺎدرم داره ﺳﻮر ﺳﺎﺗﯽ ﺟﻮر ﻣﯿﮑﻨﻪ و ﺧﻮﻧﻪ را ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ: دﺧﺘﺮ ﺑﺮو ﯾﮏ ﻟﺒﺎس درﺳﺖ ﺑﭙﻮش ﻣﻬﻤﺎن دارﯾﻢ. وﻗﺘﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﭼﺎی ﺑﯿﺎر، ﺑﯿﺎ ﺗﻮ اﻃﺎق. ﺧﯿﻠﯽ از اﯾﻦ ﺣﺮف ﻣﺎدرم ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ اﻧﮕﺎر ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎری ﻣﯽﺧﻮاد ﺑﯿﺎد، ﭼﻪ ﻟﺒﺎﺳﯽ ﭼﻪ ﭼﺎﯾﯽ ﻣﻦ ﺣﺎل ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪارم ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺸﺮ ﻣﺎدر ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮدم و در ﺣﺎل ﮔﻔﺘﮕﻮ، در ﺧﻮﻧﻪ را زدن. ﺑﺮادرم ﺑﺮای ﺑﺎز ﮐﺮدن در رﻓﺖ. ﻣﻨﻢ ﻓﻮری ﭘﺮﯾﺪم ﺗﻮ اﻃﺎق ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﺎدر ﭘﺸﺖ ﺳﺮم آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ زود ﻟﺒﺎﺳﺖ را ﻋﻮض ﮐﻦ! ﺻﺪات ﮐﺮدم ﺑﯿﺎ!
ﺑﺎز ﻫﻢ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺧﺒﺮ از ﻣﺎﺟﺮا ﺑﻮدم ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺶ ﮔﻮش دادم ﭼﻮن ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺑﺎ ﻣﻬﻤﺎﻧﺶ رو در ﺑﺎﯾﺴﺘﯽ دارد. ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺻﺪای زن و ﻣﺮدی را ﺷﻨﯿﺪم ﮐﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺗﻌﺎرف ﻣﯿﮑﺮدن ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﺧﻮش آﻣﺪﯾﺪ. ﭼﻨﺪ دﻗﺎﯾﻘﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺳﯿﻨﯽ ﭼﺎی وارد اﺗﺎق ﺷﺪم. از دﯾﺪن ﺟﻌﺒﻪ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ و ﯾﮏ دﺳﺘﻪ ﮔﻞ ﮐﻮﭼﮏ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم ﮐﻪ ﺑﻠﻪ ﻣﺠﻠﺲ ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎری ﻫﺴﺖ. ﻧﯿﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ زن ﮐﺮدم ﮐﻪ ﻓﻮرا او را ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ. ﭘﺴﺮش ﻫﻢ ﺟﻮاﻧﯽ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺳﯽ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﻮرا ﭼﺸﻤﻬﺎ را ﺗﯿﺰ ﮐﺮده ﻣﺮا وراﻧﺪاز ﮐﺮد. وای ﭼﻪ ﺷﺪ! ﻣﻦ ﭼﺮا ﻣﺜﻞ ﯾﮏﮐﺎﻻ در ﻣﻌﺮض دﯾﺪ ﺧﺮﯾﺪار ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﻧﻤﯿﺪاﻧﻢ ﺣﺮف ﭘﺪر و ﻣﺎدرم ﭼﯿﺴﺖ؟ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﭘﺎﻧﺰده ﺳﺎل دارم و اﮔﺮ اﯾﻦ ﻣﺮد را ﺑﺮای ﻣﻦ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮده اﻧﺪ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻦ او ﭘﺎﻧﺰده ﺳﺎل از ﻣﻦ ﺑﺰرگﺗﺮ ﻫﺴﺖ؟ و ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل از ﭘﺪرم ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ اﺳﺖ ﯾﮏ ﻋﻤﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ؟ ﭘﺲ از ﻣﻄﺮح ﮐﺮدن اﯾﻦ ﺳﻮاﻻت در ذﻫﻨﻢ ﺑﻪ اﺗﺎق دﯾﮕﺮ ﭘﻨﺎه ﺑﺮدم و ﻏﻢ اﯾﻨﮑﻪ دﯾﮕﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺮم و دوﺳﺘﺎﻣﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﻢ، دﯾﻮاﻧﻢ ﮐﺮد. دﻟﻢﮔﺮﻓﺖ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮدن ﮐﺮدم. ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاﻫﺎی آﻧﻬﺎ ﮐﻪ در ﺣﺎل ﺧﺪا ﺣﺎﻓﻈﯽ ﺑﻮدن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم اﺷﮑﻢ را ﭘﺎکﮐﺮدم و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎدرم ﺷﺪم. ﺑﻠﻪ آﻣﺪ ﺧﻮﺷﺤﺎل و راﺿﯽ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ رﻓﺘﺎر ﮐﻨﻪ. ﮔﻔﺖ دﺧﺘﺮم ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺧﻮاﻫﯽ ﺷﺪ ﺣﺪاﻗﻞ از اﯾﻦ رﻧﺞِ ﻧﺪاری و ﮐﻤﺒﻮدﻫﺎ رﻫﺎ ﻣﯿﺸﯽ. ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﻫﻤﺴﺮت ﻫﺮ ﭼﻪ ﮐﻪ در دﻟﺖ ﻣﻮﻧﺪه ﺑﺮات ﻓﺮاﻫﻢ ﻣﯿﮑﻨﻪ و ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ اﻣﺎ ﻣﺎدر اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎی ﭘﺪر ﻣﻦ ﻫﺴﺖ ﭼﻄﻮر ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ در ﮐﻨﺎرش زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ؟ ﻣﻦ آرزوﻫﺎی ﺑﺰرگﺗﺮی داﺷﺘﻢ. ﭼﺮاﻣﯿﺨﻮاﻫﯽﺑﺮایﺳﺒﮏﺷﺪنﺑﺎرزﻧﺪﮔﯿﺘﺎنﻣﺮاﺑﺪﺑﺨﺖﮐﻨﯿﺪ؟
او ﺧﻨﺪۀ ﻧﭽﻨﺪان ﺧﻮشاﯾﻨﺪی ﮐﺮده و ﮔﻔﺖ ﻋﺰﯾﺰم، ﻣﻦ دﻟﻢ ﻣﯽﺧﻮاد ﺗﻮ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﺸﯽ ﻣﻨﮑﻪ راﺿﯽ ﺑﻪ ﺑﯿﭽﺎرﮔﯽ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺘﻢ! ﮔﻔﺘﻢ ای ﻣﺎدر ﺗﻮ در زﻣﺎن ﺧﻮدت ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ زن را در داﺷﺘﻦ ﻫﻤﺴﺮی ﮐﻪ ﻧﺎن ﺷﮑﻤﺖ را ﺗﻬﯿﻪ ﮐﻨﺪ، ﻟﺒﺎﺳﯽ ﺑﺮاﯾﺖ ﺑﺨﺮد، آﻧﻬﻢ ﺳﺎﻟﯽ ﯾﮏ ﺑﺎر زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﻨﯽ وﻟﯽ ﻣﻦ آرزوﻫﺎی ﺑﺰرگﺗﺮی دارم ﺗﺮا ﺑﻪ ﺧﺪا ﻧﮕﻮ ﮐﻪ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدﯾﺪ؟ در ﺟﻮاﺑﻢ ﮔﻔﺖ …
