ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﭼﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ بعضی ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺑﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ، ﺟﺎﻥ ﺩﺭ یک ﻗﺎﻟـﺐ می شوند، ﺑـﻪ ﻗـﻮﻝ ﻋـﻮﺍﻡ ﺟـﻮﺭ ﻭ ﺍﺧـﺖ می آیند ﻭ ﻳﻜﺒﺎﺭ معرفی کافی ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍی ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻫﻴﭽﻮﻗﺖ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻜﻨﻨـﺪ، ﺩﺭ صورتی که ﺑـﺮ ﻋﻜـﺲ بعضی ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ وجودی که ﻣﻜﺮﺭ ﺑﻬﻢ معرفی می شوند ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ زندگی ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﻭﺍﻗـﻊ می ﮔﺮﺩﻧـﺪ، ﻫﻤﻴﺸـﻪ ﺍﺯ ﻫـﻢ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﻴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﺣﺲ ﻫﻤﺪﺭﺩی ﻭجوشش ﭘﻴﺪﺍ نمی شود ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻛﻮﭼﻪ ﻫﻢ ﺑﻬﻢ ﺑﺮ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ ، ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ می ﮔﻴﺮﻧﺪ. دوستی بی ﺟﻬﺖ، دشمنی بی ﺟﻬﺖ! ﺣﺎﻻ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺻﻴﺖ ﺭﺍ می خوﺍﻫﻨﺪ ﺍﺳﻤﺶ ﺭﺍ سمپاتی ﻳـﺎ آنتی پاتی ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺲ ﻭ ﺭﻭﺣﻴﻪ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ. آن هایی که ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑـﻪ ﺣﻠـﻮﻝ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﺴـﺘﻨﺪ ﺩﻭﺭﺗـﺮ ﺭﻓﺘﻪ می گویند ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺩﺭ زندگی ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﻭی ﺯﻣﻴﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻭ ﻳـﺎ ﺩﺷـﻤﻦ ﺑـﻮﺩﻩ ﺍﻧـﺪ ﻭ به این ﺟﻬـﺖ ﻧﺴﺒﺖ به هم ﻣﺘﻤﺎﻳﻞ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻣﺘﻨﻔﺮﻧﺪ ولی ﻫﻴﭽﻜﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺿﻴﺎﺕ نمی تواند ﺑﻪ آسانی ﻣﻌﻤﺎی ﺑﺎﻻ ﺭﺍ ﺣﻞ ﺑﻜﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﻛﺸﺶ ﻭ ﺟﻮﺷﺶ ناگهانی، ﻧﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺧﺼﺎﻳﻞ روحی ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ربطی ﺑﺎ ﻣﺤﺎﺳﻦ جسمانی ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﺭی، یکی ﺍﺯﻳﻦ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎی ﻋﺠﻴﺐ، ﭼﻨﺪ ﺷﺐ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﺷﺐ ﻋﻴﺪ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺑﻮﺩ، ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘـﻪ ﺑـﻮﺩﻡ ﺑﺮﺍی ﺍﺣﺘﺮﺍﺯ ﺍﺯ ﺷﺮ ﺩﻳﺪ ﻭ ﺑﺎﺯﺩﻳﺪﻫﺎی ساختگی ﻭ ﺧﺴﺘﻪ ﻛﻨﻨﺪﻩ، ﺳﻪ ﺭﻭﺯﻩ ﺗﻌﻄﻴﻞ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻡ ﺟﺎی ﺩﻧﺠـی ﭘﻴـﺪﺍ ﺑﻜـﻨﻢ ﻭ ﺑﺮﺍی ﺧﻮﺩﻡ ﻟﻢ ﺑﺪﻫﻢ. ﻫﺮﭼﻪ ﻓﻜﺮ ﻛﺮﺩﻡ ﺩﻳﺪﻡ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﺩﻭﺭ ﺻﻼﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻌﻼﻭﻩ ﻭﻗﺖ ﻫﻢ ﺍﺟـﺎﺯﻩ ﻧﻤﻴـﺪﺍﺩ. ﺍﺯ ﺍﻳـﻦ ﺭﻭ ﻗﺼﺪ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﻛﺮﺝ ﺭﺍ ﻛﺮﺩﻡ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻬﻴﻪ ﺟﻮﺍﺯ، ﺳﺮ ﺷﺐ ﺑﻮﺩ، ﺭﻓﺘﻢ ﺩﺭ ﻛﺎﻓﻪ ﮊﺍﻟﻪ ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﺳﻴﮕﺎﺭی ﺁﺗـﺶ ﺯﺩﻡ ﻭ ﺩﺭ ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﮔﻴﻼﺱ ﺷﻴﺮ ﻭ ﻗﻬﻮﻩ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻣﺰﻣﺰﻩ ﻣﻴﻜﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷـﺎی ﺁﻣـﺪ ﻭ ﺷـﺪ ﻣـﺮﺩﻡ ﻣﺸـﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩﻡ، ﺩﻳﺪﻡ ﺁﺩﻡ ﺗﻨﻮﻣﻨﺪی ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺧﺼﻮﺻﻴﺖ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﻢ ﺁﻣـﺪ. ﺩﻗـﺖ ﻛـﺮﺩﻡ، ﺩﻳـﺪﻡ ﺣﺴـﻦ ﺷـﺒﮕﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ می گذشت ﻛﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ، ﻭ ﻏﺮﻳﺐ ﺗﺮ ﺁﻧﻜﻪ ﻫﺮﺩﻭﻣﺎﻥ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺷـﻨﺎﺧﺘﻴﻢ. بعضی صورت ها ﻛﻤﺘﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ می کند بعضی ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻮﺽ می شود، ﺻﻮﺭﺕ ﺣﺴﻦ ﻋﻮﺽ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻨـﺪﻩ ﺭﻭ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ولی نمی دانم ﭼﻪ ﺩﺭ ﺣﺮﻛﺎﺕ ﻭ ﻟﺒﺎﺳﺶ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ساختگی ﻭ ﻏﻴﺮ طبیعی ﺑﻨﻈﺮ می آمد. ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﻦ ﺗﺎ ﺁﻧﺸﺐ ﺍﺳﻢ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺵ ﺭﺍ نمی دانستم، ﺍﻭ ﺧﻮﺩﺵ به من ﮔﻔﺖ ﺩﺭ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻓﻘﻂ به اﻭ ﺣﺴﻦ ﺧﺎﻥ می گفتند. ﺩﺭ ﺣﻴﺎﻁ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺎﺯی ﻭ ﺗﻔﺮﻳﺢ ﺣﺴﻦ ﺧﺎﻥ ﭼﻬﺮﻩ ﺯﺭﺩﻧﺒﻮ، ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺑﻨﺪی ﺩﺭﺷﺖ ﻭ ﺣﺮﻛـﺎﺕ ﺷـﻞ ﻭ ﻭﻝ ﺩﺍﺷـﺖ ﻭ ﺑـﻪ ﻟﺒﺎﺱ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻴﭻ اهمیتی نمیداد، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﺨﻪ ﺍﺵ ﺑﺎﺯ ﻭ ﺭﻭی کفش هایش خاک ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻟﺖ ﻻﺍﺑﺎلی ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ می آمد ﻭ ﺭﻭﻳﺶ می افتاد. ﺍﻣﺎ خیلی ﺯﻭﺩ عصبانی میشد ﻭ خیلی ﺯﻭﺩ ﻫﻢ ﺧﺸﻤﺶ ﻓـﺮﻭکـﺶ می کرد. ﺍﺯ ﺍﻳـﻦ ﺟﻬﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﺮﻑ ﺗﻔﺮﻳﺢ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﭽﻪ ﻫﺎی ﻣﻮﺫی ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻴﺸﺪ. ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﺍﺳﻤﺶ ﺭﺍ «ﺣﻤﺎﻝ» ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭی می کردم، ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻣﺒﻬﻢ ﻭ ﻧﺎمعلومی ﺑﻴﻦ ﻣﺎ ﻭﺟـﻮﺩ ﺩﺍﺷـﺖ. ولی ﺣـﺎﻻ ﺑـﺎ ﺣﺎﻟـﺖ ﻣﺨﺼﻮﺹ خودمانی ﻛﻪ ﺁﻣﺪ ﺳﺮ ﻣﻴﺰ ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺖ، ﺁﻥ ﺍﻛﺮﺍﻩ ﺩﻳﺮﻳﻨﻪ ﻭ بی ﺩﻟﻴﻞ ﺭﺍ ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﮔﺬﺷﺘﻦ ﺯﻣـﺎﻥ ﺍﻳـﻦ
ﺗﺒﺎﻳﻦ ﻣﺠﻬﻮﻝ ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ فرقی ﻛﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺣﺎﻻ ﭼﺎﻕ، ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻭ ﮔﺮﺩﻥ ﻛﻠﻔﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺍﺯ آن هایی ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺷﺎﺩی می کنند.
ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﻭﺭﻭﺩ، ﺑﻪ ﭘﻴﺸﺨﺪﻣﺖ ﻛﺎﻓﻪ، ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻋﺮﻕ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. گیلاس های ﻋﺮﻕ ﺭﺍ پی ﺩﺭ پی ﺑـﺎﻻ می ریخت ﻭ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻝ ﻋﺮﻕ، یک جور خوشحالی ﻣﻮﻗﺖ ﺑﺎﻭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ. ولی به واسطه شهوت رانی ﺯﻳﺎﺩ، ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺳﻨﺶ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ می آمد ﻭ خطی ﻛﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﻟﺒﺶ می افتاد، ﻧﺎﺍﻣﻴﺪی تلخی ﺭﺍ ﺁﺷﻜﺎﺭ می ﻛﺮﺩ. ﭼﻴﺰی ﻛﻪ ﻏﺮﻳﺐ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﺳﺮ ﻭ ﻭﺿـﻊ ﺧﻮﺩ خیلی ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﺍﻣﺎ ﺟﺎﺭ میزد ﻛﻪ ساختگی ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮی ﺫﻭﻕ میزد. ﻫﺮ ﺩﻗﻴﻘـﻪ ﺑـﺮ می گشت ﻭ ﺩﺭ ﺁﻳﻨـﻪ ﻛﺮﺍﻭﺍﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻣﺮﺗﺐ می ﻛﺮﺩ، ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻛﻠﻪ ﺍﺵ ﮔﺮﻡ میشد، ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﻮﺭﺗﺶ ﺑﭽﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﺣﺎﻟﺖ ﻻﺍﺑﺎلی ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ می گرفت.
ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ، ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ مدتی ﺍﺳﺖ ﻋﺎﺷﻖ زنی ﺷﺪﻩ، یعنی یک ﻧﻔﺮ ﺁﺭﺗﻴﺴﺖ ﺷﻬﻴﺮ، ﻛـﻪ خیلی ﻓﺮﻧﮕـی ﻣﺂﺏ ﻭ ﺩﻭﻟﺘﻤﻨﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻜﺮﺍﺭ می کرد ﻛﻪ: «ﻳﻜﺴﺎﻝ ﺑﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﻮ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺷﺘﻢ ولی ﺟـﺮﺃﺕ نمی کردم ﻋﺸـﻖ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﻭ ﺑﻬﺶ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺑﻜﻨﻢ، ﺗﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻳﻪ ﻃﻮﺭی ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﺑﻬﻢ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ»!
ﻣﻦ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ: «ﻋﺎﺷﻖ موقتی ﻳﺎ ﺧﻴﺎﻝ ﺩﺍﺭی ﺑﮕﻴﺮﻳﺶ؟»
«ﺍﮔﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺸﻪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ زندگی ﺑﻜﻨﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻛﻪ می گیرمش. ﭼﻴﺰی ﻛﻪ هست ﻣﺨﺎﺭﺟﺶ ﺯﻳﺎﺩ میشه. ﻫﺮ ﺷﺐ ﻛﻪ ﺑـﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻛﺎﻓﻪ میریم ﺩﻩ ﭘﻮﻧﺰﺩﻩ ﺗﻮﻣﻦ ﺭﻭ دستم میگذاره. ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ ﺳﻨﮕﻢ ﻛﻪ ﺷﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ میکنم.اگه لازم بشه هفت روز پشت سرهم کار کنم، خرجش رو درمیارم و محتاج کسی نمی شم . ﭼﻴﺰی ﻛﻪ هست، ﺭﻭی ﺍﺻﻞ عاشقیش، به شرط ﺍﻳﻨﻜـﻪ ﺍﺯ همه ﺭﻭﺍﺑـﻂ ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩﺵ دست ﺑﻜﺸﻪ. میدونی ﺑﺮﺩﻣﺶ ﻣﻨﺰﻟﻤﻮﻥ ﺑﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﻌﺮﻓﻴﺶ ﻛﺮﺩﻡ. ﻣﺎﺩﺭﻡ ﮔﻔﺖ: ﺑﻴﺎ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻴﻪ ﻣﺎ ﺑﻤـﻮﻥ! ﺍﻭﻥ ﮔﻔﺖ: ﺩﺷﻤﻨﺖ میاد ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺗﻮ ﭼﺎﺭ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺧﻮﺩﺷﻮ ﺣﺒﺲ ﺑﻜﻨﻪ. ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ ماهی ﺩﻭﻳﺴـﺖ ﻭ ﭘﻨﺠـﺎﻩ ﺗـﻮﻣﻦ ﺧـﺮﺝ ﭘﺎﻧﺴﻴﻮﻥ، ﺩﻭﻳﺴﺖ ﻭ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺗﻮﻣﻦ ﺧﺮﺝ ﻫﺘﻞ ﻭ ﺩﺍﻧﺴﻴﻨﮓ ﺭﻭ دستم ﻣﻴﺬﺍﺭﻩ. ﻓﺮﺩﺍ ﺷﺐ ﺑﻴﺎ ﻫﻤﻴﻨﺠﺎ ﺍﻭﻧﻢ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ میارم ﺑﺒﻴﻦ ﭼﻄﻮﺭﻩ.»
«ﻓﺮﺩﺍ ﺷﺐ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻛﺮﺝ ﻫﺴﺘﻢ.»
«ﺭﺍسی میگی؟ ﺑﺮﺍی ﻧﻮﺭﻭﺯ میری ﻛﺮﺝ؟ ﺧﻮﺩﺕ ﺗﻨﻬﺎ هستی؟ ﭼﻄﻮﺭﻩ، ﻣﻨﻢ ﺍﻭﻧﻮ ﻭﺭ میدارم ﻣﻴﺎﻡ. راسش نمیدونستم ﭼﻪ ﻛﺎﺭ ﺑﻜﻨﻢ. ونگهی ﺧﺮﺟﺶ ﻛﻤﺘﺮ میشه. ﺑﻌﻼﻭﻩ ﺗﻮ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﺑﻪ ﺍﺧﻼﻕ ﻫﻤﺪﻳﮕﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺁﺷﻨﺎ میشیم؟»
«مانعی ﻧﺪﺍﺭﻩ ﻭﻟﻴﻜﻦ ﺟﻮﺍﺯ».
«ﺟﻮﺍﺯ ﻻﺯﻡ نیست ﻣﻦ ﺻﺪ ﻣﺮﺗﺒﻪ بی ﺟﻮﺍﺯ ﻛﺮﺝ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻡ. ﺟﻮﺍﺯ نمیخواد. ﺣﺎﻻ ﻓﺮﺩﺍﺷﺐ حرکت میکنی».
«ﺻﺒﺢ ﺳﺎﻋﺖ 9 ﺩﻡ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﻗﺰﻭﻳﻦ ﻫﺴﺘﻢ، ﺍﺯ ﺍﻭﻧﺠﺎ ﺭﺍﻩ میفتیم».
«ﻣﻨﻢ میام _ ﺩﺭﺳﺖ ﺳﺮ ﺳﺎﻋﺖ 9 ﺑﺎ ﻫﻢ میریم. ﭘﺲ ﻣﻦ ﻣﻴﺮﻡ به ضعیفه ﺧﺒﺮ ﺑﺪﻡ ﻛﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻜﻨﻪ». ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺻﻤﻴﻤﻴﺖ ناگهانی ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﻭ ﺩﻭﻧﮕﻬﺎئی ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻧﻘﻞ ﻛﺮﺩ ﺗﻌﺠﺐ ﻛﺮﺩﻡ. ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻳﻢ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍی ﺻﺒﺢ ﺷﺪ.
ادامه دارد…
