براساس آمارهای رسمی، ایالات متحده با سرانه هزینهکرد سالانه ۱۲,۶۴۹ دلار، بالاترین میزان مخارج درمانی را در سراسر جهان به خود اختصاص داده است و شهروندان آمریکایی نیز به طور متوسط سالانه ۱,۵۲۴ دلار پرداختهای مستقیم از جیب برای خدمات درمانی دارند. با این حال، گزارشها نشان میدهند که با وجود هزینههای سرسامآور درمانی، بخش بزرگی از مصرفکنندگان و بهویژه سالمندان از تسهیلات، برنامههای حمایتی رایگان و تخفیفهای ارائهشده توسط دولتهای فدرال، ایالتی و محلی و همچنین نهادهای غیرانتفاعی استفاده نمیکنند. کارشناسان معتقدند چالش اصلی در این زمینه، عدم آگاهی مردم از وجود این برنامهها یا تصور نادرست آنها مبنی بر عدم واجد شرایط بودن است.
سالمندان آمریکایی از جمله گروههایی هستند که بیشترین آسیب را از این ناآگاهی متحمل میشوند، در حالی که بهرهمندی از این خدمات میتواند وضعیت مالی دوران بازنشستگی آنها را به شکل چشمگیری بهبود بخشد. برنامههای پایه و تکمیلی بیمه سلامت سالمندان (مدیکر) خدماتی نظیر غربالگریهای پیشگیرانه رایگان، واکسیناسیون و حتی پوشش هزینههای دندانپزشکی، بیناییسنجی و شنواییسنجی را ارائه میدهند که بسیاری از بیمهشدگان از آنها بیخبرند. علاوه بر این، مزایایی مانند اعتبار نقدی خرید محصولات بهداشت عمومی بدون نسخه (OTC) که سالانه بین ۴۰۰ تا ۸۰۰ دلار ارزش دارد، به دلیل عدم اطلاعرسانی کافی، بدون استفاده باقی میماند.
یکی دیگر از تسهیلات نادیده گرفتهشده، خدمات ایاب و ذهاب رایگان به مراکز درمانی برای سالمندانی است که دیگر قادر به رانندگی نیستند؛ خدمتی که برخی طرحهای بیمهای جهت تسهیل دسترسی به مراقبتهای پزشکی ارائه میدهند. از سوی دیگر، سوءتفاهمهای گستردهای درباره برنامه حمایتی «مدیکید» وجود دارد و بسیاری از خانوادههای طبقه متوسط تصور میکنند این برنامه صرفاً برای اقشار بسیار کمدرآمد طراحی شده است. این تصور اشتباه باعث میشود خانوادهها پیش از بررسی شرایط خود برای دریافت خدمات مراقبتهای طولانیمدت مدیکید، صدها هزار دلار از داراییهای شخصی خود را بیهوده هزینه کنند.
حقوقدانان و متخصصان حوزه سلامت توصیه میکنند که شهروندان پیش از مواجهه با بحرانهای پزشکی و شرایط اضطراری، شرایط واجد شرایط بودن در برنامههای مختلف حمایتی را بررسی کنند. مشورت با مشاوران حرفهای و متخصصان قوانین سالمندان میتواند به خانوادهها کمک کند تا از فرصتهای برنامهریزی پیشگیرانهای که در قوانین گنجانده شده است، نهایت استفاده را ببرند. در نهایت، افزایش آگاهی عمومی و استفاده بهینه از این منابع مالی دولتی و غیرانتفاعی، نه تنها بار مالی سنگین هزینههای درمانی را کاهش میدهد، بلکه به بهبود شاخصهای سلامت جامعه نیز کمک خواهد کرد.
