پیام جوان:
عرفان شکورزاده، دانشجوی نخبه رشته هوافضای دانشگاه علموصنعت که ۲۱ اریبهشت ۱۴۰۵، توسط جمهوری اسلامی به اتهام واهی جاسوسی اعدام شد در وصیتنامهای به برادرش از او خواسته تا به یادش و برای رشد و شکوفایی علمی فرزندان ایران یک «بنیاد علمی» بنا شود.
عرفان شکورزاده، در این وصیتنامه که دو شب قبل از اجرای حکم اعدامش در زندان قزلحصار نوشته شده و نسخهای از آن به صدای آمریکا رسیده، خطاب به برادرش گفته است: «در زمانی که در کشورمان دادگاه عادلانهای برقرار شد، حتماً خسارات مادی و معنوی [زندان و اعدام من] را پیگیری کن و بعد از برداشتن مبلغی که بابت خسارات مادی به خانواده ما وارد شده، مابقی را صرف ایجاد بنیاد علمی با نام خانوادگی ما جهت رشد و کمک علمی به فرزندان این کشور کنید.»
این نخبه علمی در وصیتنامه خود، اعدامش توسط جمهوری اسلامی را «بهای پرداخت شده خانواده شکورزاده برای آزادی ایران» خوانده و تاکید کرده است که «مهدی و حسین بلندی» و همچنین «معتمدی از سپاه پاسداران»، مهمترین نقش را در محکوم شدن او به اعدام داشتند و در این مسیر «نهایت شقاوت» را به خرج دادند.
عرفان شکورزاده، همچنین خطاب به برادرش نوشته است: «قوی بمان و به همه بگو برادرت برای میهنمان جنگید ولاغیر. چه باشم و چه این حکم ناعادلانه اجرا شود، به زودی ایرانمان آزاد خواهد شد و از این رو است که ترسی از مرگ ندارم، زیرا برای مردمی که عاشقشان هستم تمام تلاشم را کردم.»
او در این وصیتنامه، جمهوری اسلامی را «رژیم کثیف» خوانده و ضمن تاکید بر «مقاومت و ایستادگی» خودش حتی در طول دوران زندان، از برادرش و دیگر اعضای خانواده قدردانی کرده و از آنها خواسته با افتخار و «سری بالا» مطمئن باشند که فرزندشان تا لحظه آخر «ایستاده، سرخم نکرده و جنگیده است.»
عرفان شکورزاده، فارغالتحصیل مدرسه تیزهوشان تهران و کارشناس مهندسی برق از دانشگاه تبریز بود. او پس از کارشناسی، در مقطع کارشناسی ارشد مهندسی هوافضا ـ فناوری ماهواره دانشگاه علم و صنعت ایران با رتبه نخست پذیرفته شده و به عنوان «مهندس تجهیزات سیستم زمینی ماهواره» در مرکز تحقیقات فضایی دانشگاه علم و صنعت فعالیت پژوهشی داشت.
نهادهای اطلاعاتی حکومت، او را به «ارائه لیست، مشخصات و شماره تلفن کارکنان به همراه مسئولیت آنها، نام و مشخصات تلفن مسئول پروژه، موقعیتهای شغلی و پروژههای جدید مراکز فضایی جمهوری اسلامی» متهم کردند.
گزارشهای حقوق بشری از نگهداری حدود ۹ ماهه عرفان شکورزاده در سلول انفرادی و اعمال شکنجه برای گرفتن اعتراف اجباری حکایت دارد.
خودش در نامهای گفته بود: «من عرفان شکورزاده ۲۹ ساله، یکی از معدود به اصطلاح نخبگانی بودم که حاضر به مهاجرت نشد. چند ماه پیش از جنگ ۱۲ روزه، به اتهام واهی جاسوسی و همکاری با کشورهای متخاصم توسط اطلاعات سپاه بازداشت شدم و در مدت ۸ ماه و نیم شکنجه و زندان انفرادی مجبور به اعتراف اجباری شدم.»
او سرانجام مقارن با اذان صبح روز ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ در زندان قزلحصار به حکم قضات جمهوری اسلامی اعدام و جانش گرفته شد.
