ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻓﺮﺩﺍ ﺻﺒﺢ ﺳﺮ ﺳﺎﻋﺖ 9 ﺣﺴﻦ ﺑﺎ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺍﺵ ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺜﻞ ﻧﺎﺯﻧﻴﻦ ﺻﻨﻢ ﺗﻮی ﻛﺘﺎﺏ ﺑﻮﺩ: ﻻﻏﺮ، ﻛﻮﺗﺎﻩ، ﻣﮋﻩ ﻫﺎی ﺳﻴﺎﻩ ﻛﺮﺩﻩ، ﻟﺐ ﻭ ﻧﺎﺧﻦ ﻫﺎی ﺳﺮﺥ ﺩﺍﺷﺖ. ﻟﺒﺎﺳﺶ ﺍﺯ ﺭﻭی ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﺪ ﭘﺎﺭﻳﺲ ﺑـﻮﺩ ﻭ یک ﺍﻧﮕﺸـﺘﺮ ﺑﺮﻟﻴـﺎﻥ ﺑﺪﺳـﺘﺶ می درخشید ﻭ ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ برای مهمانی ﺷﺐ نشینی ﺁﺭﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩ. همین که ﺧﺎﻧﻢ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ فورد ﻛﻬﻨـﻪ ﺭﺍ دﻳـﺪ ﻭﺣﺸﺖ ﻛﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﻣﻦ ﺑﺨﻴﺎﻟﻢ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﺷﺨﺼﻴﺲ. ﻣﻦ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴـﻞ ﻛﺮﺍﻳـﻪ ﺳـﻔﺮ ﻧﻜـﺮﺩﻩ ﺑـﻮﺩﻡ. ﺑـﺎﻻﺧﺮﻩ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﺪﻳﻢ ﻭ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻛﺮﺝ ﺭﻭﺍﻧﻪ ﺷﺪ.
ﺣﻖ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺐ ﺣﺴﻦ ﺑﻮﺩ، ﺍﺯ ﺍﻭ ﺟﻮﺍﺯ ﻧﮕﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺟﻠﻮ ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪ “ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ” ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪﻳﻢ. ﻫﻮﺍ خنک بود ﻭ ﭘﺎﻟﺘﻮ می ﭼﺴﺒﻴﺪ. ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ یک ﺑﺎﻏﭽﻪ ﮔﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﺑﺎ درخت های تبریزی ﺩﺭﺍﺯ ﺳﻔﻴﺪ ﻭ یک ﺍﻳﻮﺍﻥ ﺩﺭﺍﺯ که یک ﺭﺝ ﺍﻃﺎﻕ ﺳﻔﻴﺪ ﻛﺮﺩﻩ، ﻣﺘﺤﺪﺍﻟﺸﻜﻞ ﺩﺍﺷﺖ، ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺯ توی ﻛﺎﺭﺧﺎﻧﻪ فورد ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮ اطاقی ﺳـﻪ ﺗﺨـﺖ فنری ﺑﺎ ﺷﻤﺪ ﻭ ﻟﺤﺎﻑ مشکوک ﺩﺍﺷﺖ ﻭ یک ﺁﻳﻨﻪ ﺳﺮ ﻃﺎﻗﭽﻪ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﭘﻴﺪﺍ ﺑﻮﺩ ﻛـﻪ ﺍﻃﺎﻗﻬـﺎ ﺭﺍﺑـﺮﺍی ﻣﺴـﺎﻓﺮﺍﻥ موقتی ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﺍﮔﺮ کسی ﺩﺭ یکی ﺍﺯ ﺁﻧﻬـﺎ ﺧـﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻣﺤﺒـﻮﺱ میکرد به زودی ﺣﻮﺻـﻠﻪ ﺍﺵ ﺳـﺮ ﻣﻴﺮﻓﺖ. ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺪﺍﺯ جلوی ﺍﻳﻮﺍﻥ، یک ﺭﺷﺘﻪ ﻛﻮﻩ ﻛﺒﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﻭ گنجشک های تغلی ﺟﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻛﻪ ﺍﺯ سرمای ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺟﺎﻥ ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺖ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﺎ چشم های ﻛﻼﭘﻴﺴﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ پرهای ﻛﺰ ﻛﺮﺩﻩ، ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺯ ﻧﺴﻴﻢ بهاری ﻣﺴﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧـﺪ، بی ﺍﺭﺍﺩﻩ روی ﺷﺎﺧﻪ های تبریزی ﺟﺴﺖ میزدند، ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﺭ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺑﺎﻻ می ﺭﻓﺘﻨﺪ، بطوریکه ﺳﺮ ﻭ صدای ﺁﻧﻬـﺎ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺳﺮﮔﻴﺠﻪ میﻛﺮﺩ. ولی ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ روی ﻫﻢ ﺭﻓﺘﻪ یک ﺣﺎﻟﺖ سرمستی ﻭ ییلاقی ﺑﻪ ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧـﻪ می داد ﻛـﻪ ﺑـﺪﻭﻥ ﻟﻄﻒ ﻭ دلربائی ﻧﺒﻮﺩ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﺍﻃﺎﻗﻬﺎﻳﻤﺎﻥ ﻣﻌﻴﻦ ﺷﺪ ﻭ ﮔﺮﺩ ﻭ ﻏﺒﺎﺭ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ، ﻣﻦ ﺭﻓﺘﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻮﺍﻥ ﻗﺪﻡ ﻣﻴﺰﺩﻡ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺣﺴﻦ ﻭ ﺧﺎﻧﻤﺶ ﺑﻮﺩﻡ. یک مرتبه ﻣﻠﺘﻔﺖ ﺷﺪﻡ، ﺩﻳﺪﻡ ﺍﺯ ﺗﻪ ﺍﻳﻮﺍﻥ، یک نفر به من ﺍﺷـﺎﺭﻩ می کند. نزدیک ﻛـﻪ ﺁﻣـﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ. ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ جوانی ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺩﺭ ﻛﺎﻓﻪ «ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ» ﭘﻼﺱ ﺑـﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠـﺎ ﺑـﻪ ﺍﻭ معرفی ﺷـﺪﻩ ﺑـﻮﺩﻡ. ﻭ ﺭﻧﺪﺍﻥ ﺑﻄﻌﻨﻪ ﺍﺳﻤﺶ ﺭﺍ «ﺩﻥ ﮊﻭﺍﻥ» ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ جوان های ﻣﻜﺶ ﻣﺮﮒ مای معمولی ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺪﻭﺭﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ اداری ﺑﻮﺩ. ﻟﺒﺎﺳﺶ خاکستری، ﺷﻠﻮﺍﺭ ﭼﺎﺭﻟﺴـﺘﻮﻥ ﮔﺸﺎﺩ، ﻣﺪ ﺷﺶ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺳﺮﺵ ﻏﺮﻕ ﺑﺮﻳﺎﻧﺘﻴﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ یک ﺍﻧﮕﺸﺘﺮ ﺍﻟﻤﺎﺱ بدلی ﺑﺪﺳـﺘﺶ ﻛـﻪ ناخن های ﻣﺎﻧﻴﻜﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺮﻕ ﻣﻴﺰﺩ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻣﺮﺣﻤﺖ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ: ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻛﺮﺝ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻣﺸـﺐ ﺑﻪ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ. قدری ﻳﻮﺍﺵ ﺗﺮ ﮔﻔﺖ: برای ﺧﺎﻃﺮ یک ﺩﺧﺘﺮ ارمنی ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ، ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺻﺒﺢ ﺭﻓﺖ!
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﻮﻗﺖ، ﺣﺴﻦ ﻭ ﺧﺎﻧﻤﺶ ﻣﺜﻞ ﻃﺎﻭﺱ ﻣﺴﺖ ﺍﺯ ﺍﻃﺎﻕ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻧﺪ. ﻣﻦ ﻧﺎﭼﺎﺭ، ﺩﻥ ﮊﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ معرفی ﻛـﺮﺩﻡ. ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺭﻓﺘﻴﻢ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺰ ﻧﺸﺴﺘﻴﻢ. ﺣﺴﻦ ﻭ ﺧﺎﻧﻤﺶ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ راضی ﻭ ﺧﺸـﻨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧـﺪ. ﺧـﺎﻧﻢ روی ﺩﻭﺵ ﺣﺴﻦ ﻣﻴﺰﺩ ﻭ می گفت: ﻣﺎ ﺍﺻﻠﻦ ﻳﻪ ﺟﻮﺭ سمپاتی ﺑﻬﻢ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻧـﻴﺲ؟ راسی برای ﺷـﻤﺎ ﻧﮕﻔـﺘﻢ، ﻳـﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺩﺍﺭﻡ ﻣﺜﻞ سیبی ﻛﻪ ﺑﺎ ﺣﺴﻦ ﻧﺼﺐ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻦ. ﺍﻣﺎ ﺍﺯ وختیکه ﺯﻥ ﮔﺮﻓﺖ ﺍﺯ ﭼﺸﻤﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩ! ﻧﻤﻴﺪﻭﻧﻴﻦ ﭼﻪ آفتی ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻣﻦ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪﻡ ﺧﻮﻧﻪ ﺍﻡ ﺭﻭ ﺟﺪﺍ ﺑﻜﻨﻢ. ﺻـﻤﻴﻤﻴﺖ ﻭ ﺍﺧـﻼﻕ ﺧـﻮﺏ ﺭﻭ ﻣـﻦ خیلی ﺩﻭﺱ ﺩﺍﺭﻡ.. ﻗﺮﺑﻮﻥ ﻳﻜﺠﻮ ﺍﺧﻼﻕ ﺧﻮﺏ!
گیلاس های ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺧﺎﻧﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮﺩﻳﻢ. ﺩﻥ ﮊﻭﺍﻥ ﭘﺎ ﺷﺪ ﺭﻓﺖ ﺍﺯ ﺍﻃﺎﻕ ﺧـﻮﺩﺵ یک ﮔﺮﺍﻣـﺎﻓﻮﻥ ﺑـﺎ ﭼﻨـﺪ ﺻﻔﺤﻪ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩ ﺑﻪ ﺻﻔﺤﻪ ﺯﺩﻥ. ﺑﻌﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﻗﺺ ﺩﻋﻮﺕ ﻛﺮﺩ، ﻧﻪ ﻳﻜﺒﺎﺭ ﻧـﻪ ﺩﻩ ﺑـﺎﺭ، ﻣـﻦ ﻣﻠﺘﻔﺖ نگا های ﺷﺮﺭ ﺑﺎﺭ ﺣﺴﻦ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﻗﺮﻭﭼﻪ میرفت ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ بروی ﻣﺒﺎﺭﻛﺶ نمیاورد.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺎﻫﺎﺭ، ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﺮﻭﻳﻢ قدری ﻫﻮﺍ خوری ﺑﻜﻨﻴﻢ. ﺍﺯ ﺟﺎﺩﻩ ﭼﺎﻟﻮﺱ، ﮔﺮﺩﺵ ﻛﻨـﺎﻥ ﺭﻭﺍﻧـﻪ ﺷـﺪﻳﻢ. ﺩﺭ ﺭﺍﻩ، ﺩﻥ ﮊﻭﺍﻥ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺑﻤﻦ ﮔﻔﺖ: ﺍﻣﺸﺐ ﻫﻢ میمونم. ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ سال هاست ﺧﺎﻧﻢ ﺭﺍ میشناسد، ﺑـﺎ ﺍﻭ ﮔـﺮﻡ ﺻﺤﺒﺖ ﺷﺪ! ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺍﻃﻼﻉ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ حکایت های جعلی ﻫـﻢ برای ﺧـﺎﻧﻢ ﻧﻘـﻞ میکرد، بطوریکه ﻓﺮﺻﺖ نمیداد ﻛﻪ ﻣﺎ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻫﻢ ﺍﻇﻬﺎﺭ حیاتی ﺑﻜﻨﻴﻢ!
ﺣﺴﻦ ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ فوری ﮔﺮﻓﺖ، ﺭﻓﺖ ﻛﻨﺎﺭ ﺧﺎﻧﻢ ﻛﻪ چیزی ﺑﮕﻮﻳﺪ. ولی ﺧﺎﻧﻢ ﺑﺎﻭ ﺗﺸﺮ ﺯﺩ ﻭ گفت: ﺳـﺮﺕ ﺭﻭ ﺑﺎﻻ ﺑﮕﻴﺮ، ﺍﻳﻦ بک روی ﻟﺒﺎﺳﺖ ﭼﻴﻪ؟ ﺣﺴﻦ ﻫﺮﺍﺳﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻛﻨﺎﺭ ﻛﺸـﻴﺪ. ﺩﻥ ﮊﻭﺍﻥ پالتوی ﺧـﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ روی ﺩﻭﺵ ﺧﺎﻧﻢ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ. ﻣﻦ نزدیک به آن ها ﺷﺪﻡ. ﺩﻥ ﮊﻭﺍﻥ، ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﮔﻞ ﺁﻟﻮﺩ ﻛﻨﺎﺭ ﺟـﺎﺩﻩ ﻭ درخت های ﻛـﻪ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﻣﺜﻞ ﭼﻮﺏ ﺟﺎﺭﻭ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﻧﺸﺎﻥ میداد ﻭ می گفت: ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮﺑﻪ ﺁﺩﻡ ﺑﻴﺎﺩ ﺍﻳﻨﺠﻮﺭ ﺟﺎﻫﺎ زندگی ﺑﻜﻨﻪ! ﺍﻳـﻦ ﻫﻮﺍ، ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺩﺧﻮﻧﻪ، ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺘﺎ، ﻛﻪ برای ﻳﻪ ﻣﺎﻩ ﺩﻳﮕﻪ ﺟﻮﻧﻪ ﻣﻴﺰﻧﻪ. ﺷﺐ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺁﺩﻡ ﺑﻴﺎﺩ ﻛﻨﺎﺭ ﺭﻭﺩﺧﻮﻧﻪ ﻳﻪ ﮔﺮﺍﻣـﺎﻓﻮﻥ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ … ﺣﻴﻒ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﻋﻜﺎﺳﻴﻢ ﺭﻭ ﺟﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ!
ﺍﺯ آبادی های نزدیک، مردهای دهاتی ﻛﻪ ﻟﺒﺎﺱ ﻭ ﺁﺟﻴﺪﻩ ﻧﻮ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ لباس های ﺭﻧﮕﺎﺭﻧﮓ ﺩر ﺁﻣﺪ ﻭ ﺷﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺧﺎﻧﻢ ﺍﻇﻬﺎﺭ خستگی ﻛﺮﺩ. ﺩﻥ ﮊﻭﺍﻥ ﻛﻨﺎﺭ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ محلی ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ. ﺭﻓﺘﻴﻢ روی سنگ ها ﻧﺸﺴـﺘﻴﻢ. ﺁﺏ ﮔﻞ ﺁﻟﻮﺩ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺩ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻭﺍﺭ ﻣﻮﺝ ﻣﻴﺰﺩ ﻭ ﮔﻞ ﻭ لای ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ می برد. ﺟﻠـﻮ ﻧﻈﺮﻣـﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﭙـﻪ های خاکی ﻭ یک رشته ﻛﻮﻩ ﺳﺮﻣﺎﺯﺩﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻮﺍ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮔﺮﻡ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺩﻥ ﮊﻭﺍﻥ ﻟﺒﺎﺳﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ مدتی ﻛﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢ، ﺍﺯ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﻋﻄﺮ کتی، ﻋﺸﻖ ﻭ ﻧﺎﻣﻮﺱ ﻭ ﺭﻗﺺ قفقازی ﺻﺤﺒﺖ میکرد. ﻭ ﺧﺎﻧﻢ ﺑﺎ ﺩﻫﻦ ﺑﺎﺯ ﺑﻪ حرف های ﺻﺪ ﺗﺎ ﻳﻪ ﻏﺎﺯ ﺍﻭ ﮔﻮﺵ می داد. حرفا های ﭘﻮﭺ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ، ﻣﺜﻼ می ﮔﻔـﺖ: ﻳـﻪ ﺷـﻠﻮﺍﺭ ﺍﺯﻳـﻦ ﺑﻬﺘـﺮ ﺩﺍﺷﺘﻢ، ﻫﻔﺘﻪ ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻢ ﺑﺎ یکی ﺍﺯ ﺭﻓﻘﺎ ﺳﻮﺍﺭ ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ ﺷﺪﻡ. وختی ﻛﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﻴﺎﻡ ﭘﺎﻡ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﺯﻣـﻴﻦ ﺧﻮﺭﺩﻡ. ﺳﺮ ﺯﺍﻧﻮﻡ ﭘﺎﺭﻩ ﺷﺪ ﺍﻳﻦ ﺷﻠﻮﺍﺭﻭ خیاطی ﻟﻮﻛﺲ 25 تمن ﺑﺮﺍﻡ ﺩﻭﺧﺘـﻪ ﺑـﻮﺩ. ﺗﻤـﺎﻡ ﭘـﺎﻡ ﻣﺠـﺮﻭﺡ ﺷـﺪﻩ ﺑـﻮﺩ. ﺩﺭﺷﻜﻪ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﺪﻡ ﺭﻓﺘﻢ ﻣﺮﻳﻀﺨﻮﻧﻪ آمریکایی ﭘﻴﺶ ﻣﺎﻛﺘﺎﻭﻝ . ﺍﻭﻥ ﮔﻔﺖ: ﺧﺪﺍ ﺑﻬﺖ ﺭﺣﻢ ﻛـﺮﺩﻩ، ﺍﮔـﻪ ﻛﻨـﺪﻩ ﺯﺍﻧﻮﻳـﺖ ﺿﺮﺑﺖ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﭼﻼﻕ می شدی. ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻡ، ﺧﻮﺏ ﺷﺪﻡ، ﺍﻣﺎ ﺍﺯﻭﻥ ﺑﺎﻻ، شیروونی ﺧﻮﻧﻪ ﻫـﺎ ﺁﻧﻘـﺪﺭ ﻗﺸـﻨﮓ ﭘﻴﺪﺍ ﺑﻮﺩ! ﺧﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﻣﻮﻧﻢ ﺍﺯﻭﻥ ﺑﺎﻻ ﺩﻳﺪﻡ. ﮔﻨﺒﺪ ﻣﺴﺠﺪ ﺳﭙﻬﺴﺎﻻﺭ ﻫﻢ ﭘﻴﺪﺍ ﺑﻮﺩ. ﺁﺩﻣﺎ ﻣﻮﺭﭼﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ. ﺍﻣـﺎ وختی ﻛﻪ ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ میاد، ﺩﻝ ﺁﺩﻡ ﻫﺮی ﺗﻮ ﻣﻴﺮﻳﺰﻩ ..!
ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﻓﻊ خستگی ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻳﻢ ﻭ ﺑﻄﺮﻑ ﻛﺮﺝ ﺑﺮﮔﺸﺘﻴﻢ. ﺣﺴﻦ ﻭ ﺩﻥ ﮊﻭﺍﻥ ﻛﻪ ﺳﺮ ﺩﻣﺎﻍ ﻭ ﺷﻨﮕﻮﻝ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺭﻧﮓ قفقازی ﺳﻮﺕ میزدند. ﺧﺎﻧﻢ ﺁﻣﺪ ﺑﺮﻗﺼﺪ پاشنۀ ﻛﻔﺸﺶ ﻭﺭ ﺁﻣﺪ ﺧﺎﻧﻢ ﺗﻜﺮﺍﺭ میکرد: ﺍﻳـﻦ ﻛﻔﺸـﻮ ﺩﻭ هفتیه ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺑﺎﺗﺎ ﺧﺮﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ! ﺩﻥ ﮊﻭﺍﻥ ﻛﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻮﺩ، ﺑﺎ یک ﻗﻠﺒﻪ ﺳﻨﮓ ﭘﺎﺷﻨﻪ ﻛﻔﺶ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻛﺮﺩ. ﺩﺭ حالی ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺶ ﺑﺎﻭ ﺗﻜﻴﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺣﺴﻦ ﺑﻤﻦ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺧﻼﻑ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻛﺎﻓﻪ به من ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮔﻔﺖ: ﺍﻳﻨﻢ ﻭﺍﺳﻴﻪ ﻣﻦ ﺯﻥ ﻧﻤﻴﺸـﻪ؟ ﺑﺎﻳـﺪ ﻭﻟـﺶ ﺑﻜﻨﻢ. ﻣﻦ ﻧﻤﻴﺘﻮﻧﻢ ﺗﻨﮕﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩ ﺑﻜﻨﻢ. ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻮﻥ ﻛﻪ ﺑﻨﺪ ﻧﻤﻴﺸﻪ ﻫﻴﭻ، ﻣﻴﺨﻮﺍﺩ ﺁﺯﺍﺩﻡ ﺑﺎﺷﻪ، خیلی ﺁﺯﺍﺩ «! ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻏﺮﻭﺏ ﻛﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪ ﺷﺪﻳﻢ ، ﭼﻨﺪ بطری ﻋﺮﻕ، ﮔﺮﺍﻣﺎﻓﻮﻥ ﻭ ﻣﺨﻠﻔﺎﺕ ﺟﻮﺭ به جوری روی ﻣﻴﺰ ﺭﺍ ﭘﺮ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
