پیام جوان: تازهترین دادههای سرشماری اداره آمار کانادا نشان میدهد که تورنتو و ونکوور همچنان مقاصد اصلی مهاجران تازهوارد هستند و نرخ جذب این دو کلانشهر نسبت به پنج سال گذشته تفاوت چندانی نکرده است. با این حال، آنچه در سالهای اخیر به شدت تغییر کرده، هزینههای سنگین زندگی در این شهرهاست که بهویژه برای تازهواردان به یک چالش جدی تبدیل شده است.
مطالعه جدید بانک دیجیتال «بانک» (bunq) که هزینههای زندگی در ۷۵ شهر محبوب برای «کوچنشینان دیجیتال» را بررسی کرده، نشان میدهد که اگرچه هزینههایی مانند مواد غذایی، خدمات شهری و دادههای تلفن همراه در تورنتو و ونکوور نسبت به بسیاری از شهرهای اروپایی نظیر برلین یا پاریس پایینتر است، اما هزینه اجارهبها تراز مالی زندگی را به کلی برهم میزند.
بر اساس این گزارش، اجارهبها بخش عمدهای از هزینههای ماهانه ساکنان این دو شهر را به خود اختصاص داده است؛ به طوری که حدود ۷۱ درصد از هزینههای ماهانه در ونکوور و ۶۸ درصد در تورنتو صرف مسکن میشود. این ارقام در مقایسه با شهرهای اروپایی که رقمی بین ۵۸ تا ۶۲ درصد را شامل میشوند، نشاندهنده فشاری است که مسکن بر معیشت مهاجران وارد میکند.
وضعیت برای کارگران با حداقل دستمزد حتی دشوارتر است؛ چرا که طبق تحلیلهای اخیر، یک کارگر در تورنتو باید حدود ۱۴۵ ساعت و در ونکوور ۱۵۰ ساعت در ماه کار کند تا بتواند تنها هزینه اجاره یک آپارتمان یکخوابه را تأمین نماید. از آنجا که مهاجران تازهوارد در مقایسه با ساکنان بومی کانادا، تمایل بسیار بیشتری به اجارهنشینی دارند، این افزایش هزینهها تأثیر مستقیمی بر توان مالی و ماندگاری آنها در این شهرها داشته است.
این فشارهای اقتصادی باعث شده تا نرخ ماندگاری مهاجران در این کلانشهرها کاهش یابد. آمارها حاکی از آن است که درصد مهاجرانی که پس از پنج سال همچنان در تورنتو ساکن باقی ماندهاند، نسبت به دهه گذشته افت قابل توجهی داشته و بسیاری از آنان برای کاهش هزینهها به شهرهای اطراف مهاجرت کردهاند. این روند نشان میدهد که دسترسی به مسکن ارزان، به فاکتور اصلی در تصمیمگیری مهاجران برای سکونت تبدیل شده است.
با این وجود، کاهش کلی آمار مهاجرت به کانادا در سطح ملی، تا حدودی در حال تعدیل بازار اجاره است. مدلسازیهای اقتصادی پیشبینی میکنند که اگر روند ورود مهاجران با شدت پیشین ادامه مییافت، رشد قیمت اجارهبها در سالهای آینده به مراتب سریعتر بود. با این حال، همچنان استانهای بریتیش کلمبیا و انتاریو که بیشترین سهم از دانشجویان و کارگران خارجی را دارند، تحت فشار شدید هزینههای مسکن باقی ماندهاند.
