نویسنده و پژوهشگر: علی تیموری
فریدون ناصرى، یکى از شاگردان با استعداد و هنرمند «هنرستان عالى موسیقى» است که بسیار خوب در این مؤسسه عالى رشد و نمو کرد و زحمات استادانش را به حق پاسخى شایسته داد. وى به سال 1309 شمسى در تهران متولد شد و پدرش از افسران ارتش بود که مردى بسیار در کار، مقرراتى و سختگیر و انضباطى بود ولى خیلى حساس و خوشقلب و هنردوست بود و همین امر موجب دوستى او با هنرمندانى مثل: ابوالحسن صبا، حبیب سماعى، وزیرى تبار، نورعلى برومند، مجید و حمید وفادار، مهدى خالدى، حسین تهرانى، حسین قوامى و… بود و منزلش محل رفت و آمد این هنرمندان و همنشینى با ایشان بود. فریدون که کودکى بیش نبود اغلب با شیطنتها و بازىگوشىهاى خود موجب ناخرسندى پدرش مىشد و از طرفى در مدرسه درس نمىخواند و نمرات بسیار بدى از معلمین مىگرفت ولى همین طفل شیطان و گریزپا از مدرسه و درس وقتى که مجلس شعر و موسیقى برپا مىگشت و این هنرمندان از دیوان شعرا اشعارى را انتخاب و همراه با صداى خوش خوانندگان حاضر در مجلس گوشههایى را از موسیقى ملى را براى خود به اجرا درمىآوردند، وى سراپا گوش مىشد و دیگر اثرى از شیطنت در او نبود، این عمل موجب شد تا این استادان موسیقى ایران به سرهنگ ناصرى مىگویند: «على بابا فریدون به موسیقى علاقهاى شدید دارد وى را به مدرسهى موسیقى ببرید تا در آنجا تحصیل کند»، پدر که علاقهى فرزند را به موسیقى مىبیند با توصیهى دوستان نام وى را در این مدرسه ثبت مىکند.
فریدون ناصرى در سال پنجم دبستان درس مىخواند که وارد هنرستان عالى موسیقى شد، محل این مدرسه در کوچهى خندان بود و در آن زمان نوبت دوم ریاست مرحوم استاد علینقى خان وزیرى و نظامت مدرسه با مرحوم علىمحمد خادم میثاق بود، این مدرسه علاوه بر تعلیم موسیقى، تمام دروس دبستان و دبیرستانها را نیز داشت که باید شاگردان مىخواندند و امتحان مىدادند، ناصرى در این مدرسه علاوه بر موسیقى، دروس دبیرستانى را مىخواند و امتحان مىداد و شاگردى که در بیرون هنرستان دو سال، دو سال رفوزه مىشد در اینجا با نمرات عالى هر سال قبول مىشد. پس از چندى محل هنرستان به کوچهى ارفع آمد و شادروان روحاللَّه خالقى شد مسئول هنرستان و یک سال پس از ایشان پرویز محمود آمد که روبیک گریگوریان سمت ناظم هنرستان را عهدهدار بود، ناصرى هر سال یک ساز تمرین کرد و نواخت و سازهاى مختلف را آزمایش کرد ولى خیلى زود دلش را مىزد و وى را اغنا نمىکرد، تا این که باغچهبان ناصحى به ایران آمد و کلاس آرمونى در هنرستان افتتاح شد، وى که در این زمان سال سوم متوسطه بود نزد باغچهبان رفت و کلاس آهنگسازى را دید و هر سال با نمرات عالى که دریافت دیپلم قبول مىشود باید گفت که ناصرى کار آهنگسازى را مدیون باغچهبان است. فریدون ناصرى ضمن کار آهنگسازى نزد باغچهبان با هوشنگ استوار که در بلژیک تحصیل موسیقى کرده و دورهى کنسرواتوار بروکسل را دیده بود آشنا مىشود و این آشنایى و رفاقت موجب مىشود تا نامهاى استوار به بلژیک نوشت و وسیلهى مسافرت ناصرى به این کشور و آشنایى با «آندرهسورى» استاد بزرگ و موسیقیدان وزریدهى اروپایى گردد و او بسیار نیاموخته ها را از «آندرهسورى» آموخت و چنان از خود استعدادى بروز داد و پیشرفت کرد که دوستى صمیمانهاى بین وى و استاد به وجود آمد به طورى که «سورى» غیر از کلاس عمومى به این شاگرد ساعى و خوب بطور خصوصى درس مىداد و بعد از چندى ارکستر هفت نفرى درست کرد که کارهاى مدرن دیگر آهنگسازان جهان را اجرا مىکردند، اولین برنامه را ناصرى با این گروه در رادیو بروکسل اجرا کرد که نوازندهى ضربى بود سپس در شهرهاى مختلف بلژیک، رادیو کلن، مونیخ، هلند، سوئد، نروژ و دانمارک برنامههایى اجرا مىکنند. فریدون ناصرى نزدیک شش سال در بلژیک بود که متأسفانه پدرش، در تهران دار فانى را وداع گفت و او به ایران بازمىگردد.
وى در اواخر سال 1342 با فعالیت در فرهنگ و هنر، کار هنرى خود را به طور مستمر و سازنده در ایران شروع کرد و مدت هفت هفته در آرشیر موسیقى ملى کار کرد، سپس در سال 1343 به رادیو رفت و عضو رسمى شوراى موسیقى رادیو گردید و در این اداره، مسئولیت آرشیو موسیقى غربى را نیز عهدهدار شد، سپس با مرتضى حنانه مشترکاً ارکستر فارابى را اداره کرد و پس از چندى که تغییراتى در رادیو داده شد و ارکسترها بزرگ شدند وى قطعاتى نیز براى این ارکسترها نوشت سپس از ارکسترهاى: «باربد» و «نکیسا» یاد کرد که ناصرى مسئول ارکستر «باربد» و کسروى مسئول ارکستر «نکیسا» مىشوند تا این که رادیو و تلویزیون در هم ادغام مىشوند و او مسئول چک موسیقى شبکهى یک مىشود و در ضمن این مدت وى پنج موسیقى کلاسیک تا مدرن، گام با گام با موسیقى، موسیقى قرن، موسیقى ملل که وى هم نویسنده بود، هم گوینده و خلاصه همه کاره بود!
تا سال 1357 که کار و همکارىاش با رادیو ادامه داشت. اولین آهنگى را که وى ساخت سال اول متوسطه بود که مرحوم داریوش رفیعى در فیلم خوانده بود و از ساختههاى سردار ساکر کارگردان سینماى ایران و هند بود ولى آهنگسازى به طور جدى را با فیلم «ستارخان» از ساخته هاى على حاتمى شروع کرد سپس براى سریال تلویزیونى «مثنوى معنوى» از ساختههاى همین کارگردان «زنبورک» از فرخ غفارى، «حسن سیاه» از پرویز اصانلو، «فصل خون» از حبیب کاوش، «محکومین»، «تاریخسازان» از هادى صابر، «کفشهاى میرزا نوروز» از محمد متوسلانى، «آن سوى مه»، «ناخدا خورشید» از ناصر تقوایى و «جنگلبان»، «سفر غریب»، «خانهاى مثل شهر»، «ردپایى بر شن» سریال تلویزیونى «خانه در انتظار»، «پنجره»، «هى جو» و «اى ایران» را آهنگ ساخت. وى کارهاى بسیارى در رادیو انجام داده که نیمهکاره مانده مثل: «میترا»، «رقص کوهستان»، «لالایى» و… ناصرى کتابى دربارهى موسیقى نوشته که عنوان آن «اصطلاحات جهانى و لغات رایج ایتالیایى» در موسیقى مىباشد.
استاد فریدون ناصری در 17 تیر سال 1384 پس از مدتی بستری بودن به علت نارسایی قبلی در بیمارستان مدائن تهران درگذشت.
روحش شاد
